Περνάνε θάλασσες, βουνά, ερήμους, κακοκαιρίες, ανέμους. Κάποια διανύουν πάνω από 10.000 χιλιόμετρα σε μία μόνο διαδρομή, χωρίς GPS, χωρίς χάρτες! Προσανατολίζονται με τον ήλιο, τα αστέρια και το μαγνητικό πεδίο της Γης.

Πέρασε από το timeline μου αυτή η φωτογραφία του κύριου Γιώργου Λούπα, που ανέβασε η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και σκέφτομαι τι τεράστιο άθλο κάνουν κάθε χρόνο τα αποδημητικά πουλιά. Αυτά τα ζωντανά ζυγίζουν κάτι δεκάδες γραμμάρια και ξεκινούν ταξίδια χιλιάδων χιλιομέτρων, από την Ευρώπη στην Αφρική, για να περάσουν τον χειμώνα και την άνοιξη πάλι πίσω. Περνάνε θάλασσες, βουνά, ερήμους, κακοκαιρίες, ανέμους. Κάποια διανύουν πάνω από 10.000 χιλιόμετρα σε μία μόνο διαδρομή, χωρίς GPS, χωρίς χάρτες! Προσανατολίζονται με τον ήλιο, τα αστέρια και το μαγνητικό πεδίο της Γης. Μιλάμε για ένα από τα πιο εντυπωσιακά φαινόμενα της φύσης. Είναι συγκλονιστικό. Και από την άλλη διάβαζα προχτές σε σελίδα κυνηγών (ναι, είμαι διεστραμμένη, παρακολουθώ τι λένε, τι γράφουν, τι σχεδιάζουν) να χαίρονται επειδή πέτυχαν κοπάδια αποδημητικών πουλιών και είχαν "καλό κυνήγι". Εντάξει, εκεί σταματάει το δικό μου το μυαλό. Ένα τοσοδούλι που διασχίζει ηπείρους για να επιβιώσει, που καταφέρνει κάτι που για το μέγεθος και τη δύναμή του είναι αδιανόητο και εσύ το βλέπεις να περνά και η πρώτη σου σκέψη είναι να το σημαδέψεις, μπαμ, και να το σκοτώσεις. Δεν ξέρω πραγματικά τι είδους σχέση έχει με τη φύση αυτό. Ειλικρινά, αν έρχονταν σε μένα για κυνηγετική άδεια, θα τους έστελνα για ψυχιατρική διάγνωση, χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν είναι νορμάλ αυτό το "ένστικτο".  Anna Bitsani 

 

Anna Bitsani