Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, Ή Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ;
Ο κύριος Μητσοτάκης μίλησε για «ελπίδα» και όχι για «χάος».
Και εδώ ακριβώς αρχίζουν τα ερωτήματα.
Ποια ελπίδα εννοεί;
Την ελπίδα μιας κοινωνίας που βλέπει την ακρίβεια να τσακίζει το εισόδημά της;
Την ελπίδα του νέου ανθρώπου που σπουδάζει, εργάζεται και παρ' όλα αυτά δεν μπορεί να δημιουργήσει τη δική του ζωή;
Την ελπίδα του αγρότη που παλεύει να κρατήσει ζωντανή τη γη του;
Την ελπίδα του συνταξιούχου που μετράει κάθε ευρώ;
Την ελπίδα εκείνου που αισθάνεται ότι η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε να λειτουργεί σε μια πραγματική Δημοκρατία;
Αν αυτή είναι η ελπίδα, τότε ο ελληνικός λαός έχει κάθε δικαίωμα να ρωτήσει: πού βρίσκεται;
Γιατί η ελπίδα δεν είναι μια λέξη σε μια πολιτική ομιλία.
Η ελπίδα είναι να μπορεί ο πολίτης να εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη.
Να γνωρίζει ότι οι ανεξάρτητες αρχές είναι πραγματικά ανεξάρτητες.
Να ξέρει ότι κανένας πολιτικός δεν βρίσκεται πάνω από τους θεσμούς.
Να υπάρχει διαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.
Να υπάρχει δίκαιη φορολόγηση και δίκαιη κατανομή του πλούτου.
Να μπορεί ο νέος να μείνει στην Ελλάδα επειδή θέλει να μείνει και όχι επειδή δεν έχει άλλη επιλογή.
Και να μπορεί εκείνος που έφυγε στο εξωτερικό να επιστρέψει στην πατρίδα του επειδή η Ελλάδα του προσφέρει ξανά μέλλον.
Γιατί δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία μια χώρα να χάνει το ανθρώπινο δυναμικό της και μετά να προσπαθεί να καλύψει το δημογραφικό της πρόβλημα χωρίς να αντιμετωπίζει πρώτα τις αιτίες που ανάγκασαν τους δικούς της ανθρώπους να φύγουν.
Αυτή δεν είναι η Ελλάδα που ονειρευόμαστε.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά.
Η ελπίδα δεν είναι να συγκεντρώνονται όλες οι εξουσίες σε ένα «επιτελικό κράτος».
Η ελπίδα είναι να λειτουργούν πραγματικά οι θεσμοί.
Να υπάρχει διάκριση των εξουσιών.
Να υπάρχει ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.
Να υπάρχει πραγματικός κοινοβουλευτικός έλεγχος.
Να υπάρχει κράτος που υπηρετεί τον πολίτη και όχι πολίτης που υπηρετεί το κράτος.
Και αυτή είναι η πολιτική πρόταση που ακούμε από τη Μαρία Καυστιανού.
Μια διαφορετική αντίληψη για την πολιτική.
Με επίκεντρο τον άνθρωπο.
Με επίκεντρο τη Δικαιοσύνη.
Με σεβασμό στις ανεξάρτητες αρχές.
Με κοινωνική δικαιοσύνη.
Με δίκαιη φορολόγηση.
Με δίκαιη κατανομή του πλούτου.
Με ένα κράτος που δεν θα φοβάται τον πολίτη, αλλά θα λογοδοτεί σε αυτόν.
Γι' αυτό το πραγματικό ερώτημα σήμερα δεν είναι:
«Ελπίδα ή χάος;»
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Ποια ελπίδα θέλουμε;
Την ελπίδα που μας ζητούν να πιστέψουμε μέσα από τις κυβερνητικές ομιλίες;
Ή την ελπίδα που χτίζεται πάνω στη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την αξιοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τον σεβασμό στον άνθρωπο;
Γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες μεγάλες λέξεις.
Χρειάζεται Δικαιοσύνη.
Χρειάζεται θεσμούς που λειτουργούν.
Χρειάζεται πολιτικούς που λογοδοτούν.
Χρειάζεται μια οικονομία που υπηρετεί την κοινωνία και όχι μόνο τους ισχυρούς.
Και πάνω απ' όλα χρειάζεται να ξαναδώσει στον Έλληνα αυτό που του έχει λείψει περισσότερο:
την πίστη ότι μπορεί να έχει μέλλον στον τόπο του.
Αυτό είναι ελπίδα.
Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς λόγια.
Και από λόγια χορτασε ο ελληνικός λαός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .