Σούρουπο στο σταθμό μόνη....Στέκομαι στην απέναντι αποβάθρα, ακούω ξανά και ξανά «μη φύγεις , μη φύγεις,», νιώθω την ένταση του αποχαιρετισμού, τη πικρή γεύση του "αντίου" ...Καθρέφτης της ψυχής τα μάτια, τα μάτια τα λένε όλα, τα κρυφά δάκρυα, το χαμένο βλέμμα ...βλέπεις το τρένο φεύγει, νιώθεις στα αυτιά το θόρυβο της καρδιάς σου που χτυπά βίαια στις ράγες,
λες και μια αόρατη αλυσίδα την ξερίζωσε και τη σέρνει πίσω του καθώς αυτό όλο και ξεμακραίνει, μάχρι που χάνεται απ' το οπτικό σου πεδίο...Κοιτάς γύρω σου, κοιτάς, μα δε βλέπεις. Ξαφνικά βράδιασε, σκοτείνιασε ο κόσμος, βουβάθηκε η πόλη, ερήμωσε, κι εσύ, στέκεις εκεί παγωμένη, μόνη . . Νυχτώνει μα δεν έχεις πού να πας, έτσι νομίζεις. Θέλεις να φύγεις από εκεί, μα δεν σε υπακούουν τα πόδια σου..γιατί νιώθεις ότι έφυγε μαζί με το τρένο και η ψυχή σου.. Περνά κάποιος δίπλα σου, κάτι σε ρωτάει, μα δεν απαντάς. Δεν ακούς, δε σε νοιάζει να ακούσεις. Βλέπεις εκεί ένα παγκάκι, κάθεσαι για λίγο και μετα σηκώνεσαι και φεύγεις σα σκιά μέσα στο σκοτάδι. «Κατάρα η απόσταση» σκέφτεσαι...Κατάρα η φυγή ψιθυρίζεις πριν χαθείς. Μα μεγαλύτερη κατάρα φίλε και πιο βαριά, είναι να μην υπάρχει κανείς να βγάλει εισιτήριο με προορισμό εσένα.....Μαρίζα Τσιτμή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .