Η κ. Μπάρτσα κάλεσε τον κόσμο να πει το δικό του ΟΧΙ
Μια αρκετά συγκινητική ομιλία για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου έκανε η διευθύντρια του Γυμνασίου Διονύσου “Φώτης Κόντογλου” , Μαριλένα Μπάρτσα, με την ίδια να αναφέρεται στον λαό της Ελλάδας που αρνήθηκε να υποταχτεί στους Ιταλούς.
Πιο συγκεκριμένα, η ίδια αφού μίλησε με λόγια καρδιάς, στη συνέχεια κάλεσε τον κόσμο να πει το δικό του «ΟΧΙ» σε πολλά πράγματα της
καθημερινότητας.Αναλυτικά η ομιλία της
«Σεβαστέ πατέρα, κύριε πρόεδρε της δημοτικής ενότητας, κύριε αντιδήμαρχε, εκλεκτοί προσκεκλημένοι, αγαπητοί συνάδελφοι, και πάνω απ’ όλα, αγαπημένα μου παιδιά, μαθήτριες και μαθητές, Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, μπροστά στο Ηρώο του Δήμου μας, κάτω από την ίδια σκιά της σημαίας μας, για να αποτίσουμε τον ελάχιστο φόρο τιμής σε μια γενιά που όρισε το μέτρο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Στεκόμαστε μπροστά σε αυτές τις μαρμάρινες πλάκες για να τιμήσουμε εκείνους που το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 δεν δείλιασαν, δεν υπολόγισαν τον συσχετισμό δυνάμεων, αλλά όρθωσαν το ανάστημά τους απέναντι στο τελεσίγραφο της φασιστικής Ιταλίας.
Eκείνο το «ΟΧΙ» δεν ήταν απλώς μια λέξη· ήταν η κραυγή ενός ολόκληρου λαού που αρνήθηκε να γονατίσει. Κοιτάζω εσάς, τους σημερινούς μαθητές, τη νέα γενιά της πατρίδας μας, και συνειδητοποιώ με δέος πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος. Εσείς, παιδιά μου, ανήκετε στην πρώτη γενιά Ελλήνων που δεν έχει πια στο σπίτι παππούδες και γιαγιάδες να σας διηγούνται ζωντανές ιστορίες για το ’40, να καθίσετε στα γόνατά τους, να δείτε τα μάτια τους να δακρύζουν, να ακούσετε για την πείνα, τις σειρήνες, τον φόβο και τον θρίαμβο.
Για τη δική σας γενιά, το 1940 κινδυνεύει να γίνει μια μακρινή ανάμνηση, μερικές τυπωμένες σελίδες και μερικές φωτογραφίες σε ένα σχολικό βιβλίο Ιστορίας και ίσως κάποια εκθέματα σε ένα Μουσείο. Για τη δική μου γενιά, όμως, για εμάς τους μεγαλύτερους, αυτή η Ιστορία είχε πρόσωπο, είχε ζεστή ανάσα, είχε ονοματεπώνυμο μέσα στα ίδια μας τα σπίτια. Ήταν ο αδελφός του πατέρα μου, που επέστρεψε από την πρώτη γραμμή ανάπηρος του Ελληνοϊταλικού πολέμου, αφήνοντας στα βουνά τα νιάτα του και κουβαλώντας στο σώμα του μέχρι το τέλος της ζωής του, τα παράσημα της θυσίας.
Ήταν ο πεθερός μου, που μετά την κατάρρευση του μετώπου, πήρε τον δρόμο της επιστροφής από τα παγωμένα υψίπεδα της Αλβανίας. Κατέβηκε περπατώντας μέρες και νύχτες ολόκληρες, νηστικός, με παγωμένα πόδια, δίπλα στο πιστό του άλογο, τον «Καρά», που τον συντρόφευσε μέσα στη δίνη των μαχών και τον κράτησε ζωντανό. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν ήρωες κάποιου παραμυθιού. Ήταν καθημερινοί άνθρωποι, σαν τους δικούς σας γονείς, που όταν η πατρίδα τους κάλεσε, νίκησαν τον φόβο τους και έγιναν ήρωες.
Ας γυρίσουμε όμως το ρολόι του χρόνου πίσω, σε εκείνο το φθινόπωρο του 1940, για να καταλάβουμε τί ακριβώς τιμάμε σήμερα. Η Ελλάδα, μια χώρα μικρή και εξουθενωμένη, δέχεται την επίθεση μιας πάνοπλης αυτοκρατορίας. Οι Ιταλοί υπερτερούσαν σε όλα: σε αεροπλάνα, σε τανκς, σε πυρομαχικά. Κι όμως, συνέβη το αδιανόητο. Ο ελληνικός στρατός όχι μόνο κράτησε τις γραμμές άμυνας στην Πίνδο και στο Καλπάκι, αλλά πέρασε στην αντεπίθεση.
Με την ιαχή «ΑΕΡΑ!» να σκίζει τους αιθέρες, οι Έλληνες στρατιώτες έγραψαν σελίδες δόξας στη Μόροβα, στο Τεπελένι, στην Κορυτσά και στους Αγίους Σαράντα. Και δίπλα τους, οι γυναίκες της Πίνδου, οι πραγματικές ηρωίδες, που μέσα στην παγωνιά κουβαλούσαν στην πλάτη τους πυρομαχικά και εφόδια, σκαρφαλώνοντας σε δύσβατες πλαγιές, για να στηρίξουν τους άνδρες που πολεμούσαν.
Ήταν ένας πόλεμος βιβλικός, μια πάλη με τη φύση και τον θάνατο. Αυτή την υπεράνθρωπη προσπάθεια, αυτή την πορεία μέσα στην παγωνιά, την αποτύπωσε συγκλονιστικά ο νομπελίστας ποιητής μας Οδυσσέας Ελύτης, ο οποίος επιστρατεύτηκε ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός Διοικητής Λόχου στο 24ο Σύνταγμα Πεζικού.
Βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των μαχών, έζησε τις κακουχίες της νυχτερινής πορείας και τους βομβαρδισμούς. Στο «Άξιον Εστί», με τη εμβληματική φωνή του Μάνου Κατράκη που κι αυτός πολέμησε στο μέτωπο, ως απλός φαντάρος, περιγράφονται οι εφιαλτικές αλλά και μεγαλειώδεις εκείνες στιγμές: «Ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες.
Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ώς τότε οι Αρτινοί, από Χιμάρα ώς Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ’ την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σχεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο. Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία-μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα.
Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ώς το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αεροπλάνα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ‘χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.» Αυτή ήταν η πραγματικότητα. Λάσπη, χιόνι, παγωμένα μέλη, σύντροφοι που χάνονταν δίπλα-δίπλα.
Κι όμως, η ψυχή τους έμενε αδούλωτη. Αγαπητά μου παιδιά, μαθήτριες και μαθητές, Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μια απλή, άχρωμη και τυπική τελετή, ούτε μια μέρα σχολικής αργίας. Είναι μια ζωντανή, φλεγόμενη σκυτάλη που έρχεται στα δικά σας χέρια. Το «ΟΧΙ» δεν ειπώθηκε μια φορά για να κλειδωθεί στα χρονοντούλαπα του παρελθόντος.
Το «ΟΧΙ» είναι μια καθημερινή, διαρκής στάση ζωής. Εμείς οι μεγαλύτεροι καλούμαστε να λέμε τα δικά μας «όχι» στον συμβιβασμό, στην κοινωνική αδικία, στην παραίτηση από τα κοινά. Αλλά το πιο κρίσιμο στοίχημα αφορά εσάς. Εσείς καλείστε σήμερα, μέσα στην καθημερινότητά σας, στο σχολείο, στις παρέες σας, στο διαδίκτυο, να υψώσετε τα δικά σας, σύγχρονα, «ΟΧΙ».
• Να πείτε ένα βροντερό «ΟΧΙ» στον σχολικό εκφοβισμό και τη βία. Μην ανέχεστε να πληγώνεται, να απομονώνεται ή να χλευάζεται κανένας συμμαθητής σας για την εμφάνισή του, την καταγωγή του ή τις επιλογές του. Η σιωπή μπροστά στο άδικο είναι συνενοχή.
• Να πείτε «ΟΧΙ» στις εύκολες ψευδαισθήσεις. Να προστατεύσετε τον εαυτό σας από οτιδήποτε σας στερεί την καθαρή σκέψη και την υγεία σας. Η πραγματική μαγεία της ζωής κρύβεται στις αληθινές στιγμές και όχι σε τεχνητούς παραδείσους που φυλακίζουν τη θέλησή σας.
• Να πείτε «ΟΧΙ» στην παγίδα του εύκολου κέρδους. Στους καιρούς μας προβάλλεται συχνά η ιδέα ότι η επιτυχία μετριέται μόνο με το χρήμα και μάλιστα χωρίς κόπο. Η γνώση, η προσπάθεια, η ειλικρίνεια και η δημιουργία με τις δικές σας δυνάμεις είναι αυτές που θα σας δώσουν αληθινή ικανοποίηση και θα σας κάνουν περήφανους.
• Να πείτε «ΟΧΙ» στην τυφλή υποταγή στη μάζα. Μην γίνεστε αντίγραφα των όσων σας επιβάλλουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή οι εφήμερες μόδες. Διεκδικήστε την αυθεντικότητά σας. Έχετε τη δική σας φωνή, τη δική σας προσωπικότητα.
• Να πείτε «ΟΧΙ» στην παραίτηση και την ηττοπάθεια. Μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας πείσει ότι τίποτα δεν αλλάζει σε αυτόν τον κόσμο ή ότι δεν αξίζει να προσπαθείτε. Τα μεγάλα κατορθώματα ξεκινούν από εκείνους που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με το «έτσι είναι τα πράγματα».
• Να πείτε «ΟΧΙ» στον εγωισμό και την απάθεια. Επιλέξτε την αλληλεγγύη, την προσφορά, τον σεβασμό στον διπλανό σας. Η ελευθερία που κέρδισαν με το αίμα τους οι μαχητές του ’40 δεν μας δίνει μόνο το δικαίωμα να ζούμε σε μια ελεύθερη γεωγραφικά χώρα.
Ήταν, κυρίως, το προνόμιο να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι στην ψυχή και στο πνεύμα. Κάθε φορά που επιλέγετε την αλήθεια αντί για το ψέμα, κάθε φορά που υπερασπίζεστε έναν αδύναμο, κάθε φορά που κοπιάζετε για να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι, συνεχίζετε τον ίδιο εκείνο αγώνα που δόθηκε στα παγωμένα βουνά της Αλβανίας. Ας κρατήσουμε, λοιπόν, τη μνήμη των προγόνων μας ζωντανή. Όχι με τυπικούς επαίνους, αλλά κάνοντας τη ζωή μας καθρέφτη των δικών τους αξιών.
Να είμαστε υπερήφανοι για την Ιστορία μας, αλλά ακόμα πιο περήφανοι για το μέλλον που θα χτίσετε με τα δικά σας χέρια. Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940! Ζήτω η ελεύθερη, ζωντανή και ελπιδοφόρα μαθητιώσα νεολαία μας! Σας ευχαριστώ!»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .