Φθινόπωρο πάλι, κι εγώ μόνη. Όλα γύρω μελαγχολικά, η φύση έχει το χρώμα της νοσταλγίας...του χαμένου ονείρου...Κι εσύ απών, σιωπή, κι εγώ σου μιλώ λες κι είσαι εδώ, λες κι είσαι μαζί μου, στα λέω όλα, όπως και τότε, νιώθω έντονα την ανάγκη πως πρέπει να ξέρεις τι μου συμβαίνει κάθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε μέρα...Δεν έχω εμπιστοσύνη να ξανοίγομαι σε κανέναν άλλον, μόνο εσύ θέλω να ξέρεις τα πάντα για μένα,
σου μιλώ σα να είσαι εδώ κοντά μου, σα να μην έφυγες ποτέ, σα να ακούς τη φωνή μου... και ναι, περιμένω απάντηση, περιμένω για να ακούσω τη φωνή σου, να μου πεις την γνώμη σου για τα προβλήματα μου.. Πρέπει να σου πω ότι φοβάμαι, φοβάμαι μόνη μου, κι όταν σε μιλώ περιμένω να μου πεις γι΄αυτά που φοβάμαι...κι αν είναι σωστή η κάθε απόφαση που παίρνω..Μια εικόνα η μορφή σου χιλιάδες αναμνήσεις... το εισιτήριο για ένα ταξίδι στο χρόνο ...με εσένα συνοδοιπόρο κι ας είναι ψέμα, περπατώ στη βροχή...η βροχή έχει το άρωμα σου, ο ήχος της μου θυμίζει τα βήματά σου όταν περπατούσαμε μαζί κάτω απ' τη βροχή, η μνήμη σε αδιέξοδα κι εσύ πουθενά...κανένα σημάδι σου ..... τα δάκρυα γίνονται ένα με τη βροχή καλύπτουν το κλάμα μου απ' τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών....κι η σιωπή κάνει τόσο θόρυβο με τις αναμνήσεις που μου κομματιάζουν τη ψυχή..
Μαρίζα Τσιτμή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .