
Γράφει Ειδικός Συνεργάτης
Παρά την πρωτοφανή και γενικευμένη επιχείρηση παραποίησης της πραγματικότητας που βρίσκεται σε εξέλιξη γύρω από το καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου, η υπόθεση εξελίσσεται σε πολιτικό Βατερλό για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Γιώργο Γεραπετρίτη.
Όσο το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να παρουσιάσει ως «εθνική επιτυχία» την έναρξη των ερευνών του γαλλικού «Abeille Marengo», τόσο οι αντιφάσεις, οι τουρκικές ανακοινώσεις και η άρνηση δημοσιοποίησης της γαλλικής ρηματικής
Το πρόβλημα πλέον δεν είναι μόνο τι υποστηρίζει η Αθήνα. Είναι και τι καταγράφει επισήμως η Άγκυρα ως δικό της «κεκτημένο». Η κυβέρνηση επιμένει ότι ουδέποτε ζητήθηκε άδεια από την Τουρκία και ότι οι μόνες χώρες που αδειοδότησαν τις έρευνες είναι η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία. Η τουρκική πλευρά, όμως, παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα και λέει ότι οι έρευνες πραγματοποιούνται σε διαδρομές που έχουν συντονιστεί με τις αρμόδιες τουρκικές αρχές και ότι έχει εξασφαλιστεί η «συγκατάθεσή» τους. Τουρκικά μέσα προχωρούν ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι «οι συντεταγμένες στις οποίες θα πραγματοποιηθούν οι έρευνες καθορίστηκαν από την Άγκυρα» και παρουσιάζοντας την εξέλιξη ως επιβεβαίωση της πολιτικής της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Ο ισχυρισμός αυτός δεν αποδεικνύει από μόνος του ότι η Τουρκία επέβαλε διαφορετική πορεία στο γαλλικό σκάφος. Αυτό, όμως, κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να απαντηθεί το πραγματικό ερώτημα: υπήρξε ή όχι οποιαδήποτε μεταβολή, συνεννόηση ή προσαρμογή της αρχικής χάραξης μετά τις γαλλοτουρκικές επαφές; Και, κυρίως, γιατί η Άγκυρα αισθάνεται πλέον αρκετά ασφαλής ώστε να εμφανίζει δημοσίως τη διαδικασία ως εφαρμογή δικού της δικαιώματος «συγκατάθεσης»;
Στο επίκεντρο όλων βρίσκεται η γαλλική ρηματική διακοίνωση. Το έγγραφο που θα μπορούσε να φωτίσει τι ακριβώς διαβίβασε το Παρίσι προς την Άγκυρα παραμένει εκτός δημοσιότητας, ενώ η κυβέρνηση ζητεί από την κοινή γνώμη να αρκεστεί στις δικές της διαβεβαιώσεις ότι δεν αναγνωρίστηκε κανένα τουρκικό δικαίωμα.
Η κυβέρνηση έπεσε, όμως, στη δική της παγίδα. Ο Κωστής Χατζηδάκης είχε δηλώσει δημοσίως ότι στους πολιτικούς αρχηγούς θα δοθεί και το κείμενο της ρηματικής διακοίνωσης. Στη συνέχεια, όμως, η κυβερνητική γραμμή άρχισε να αλλάζει και η αρχική υπόσχεση περιορίστηκε σε ενημέρωση για το περιεχόμενο του εγγράφου.
Η διαφορά δεν είναι τυπική. Άλλο να έχει ένας πολιτικός αρχηγός μπροστά του το πρωτογενές διπλωματικό κείμενο και να μπορεί να αξιολογήσει κάθε λέξη και κάθε διατύπωση και άλλο να ακούει την κυβερνητική ερμηνεία για το τι υποτίθεται ότι αναφέρει.
Έτσι, πέραν του ότι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης βρίσκεται βαριά εκτεθειμένος, η περίφημη «ενημέρωση» των αρχηγών της αντιπολίτευσης, που με βάση το πρόγραμμα ξεκίνησε από το πρωί του Σαββάτου και θα ολοκληρωθεί τη Δευτέρα, μετατρέπεται σε παρωδία.
Άλλωστε, αν όλα έχουν γίνει τόσο επιτυχώς όσο υποστηρίζει το Μέγαρο Μαξίμου, ποια είναι τα «μυστικά» που πρέπει να μοιραστούν πίσω από κλειστές πόρτες και ερήμην του ελληνικού λαού; Και γιατί δεν δίνεται στη δημοσιότητα η γαλλική διακοίνωση; Και αν η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να τη δημοσιοποιήσει επειδή αποτελεί αλληλογραφία μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας, γιατί δεν ζητεί από το Παρίσι να επιτρέψει τη δημοσιοποίησή της ώστε να λήξει κάθε αμφισβήτηση;
Ακόμη μεγαλύτερα ερωτήματα δημιουργεί η ίδια η διαδικασία που επέλεξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο κ. Γεραπετρίτης πραγματοποιεί τις κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς για να τους ενημερώσει για το καλώδιο και τα υπόλοιπα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Γιατί, όμως, κατ’ ιδίαν; Γιατί δεν τέθηκε το θέμα στη Βουλή, όπου η κυβέρνηση θα ήταν υποχρεωμένη να απαντήσει δημόσια στις αιτιάσεις των κομμάτων; Και γιατί, εφόσον το θέμα θεωρείται τόσο σοβαρό ώστε να απαιτεί εμπιστευτικότητα και εθνική συνεννόηση, δεν συγκλήθηκε θεσμικά το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών;
Η επίκληση της εχεμύθειας δεν αρκεί, διότι η διπλωματική εμπιστευτικότητα είναι απαραίτητη σε ευαίσθητες υποθέσεις, αλλά δεν μπορεί να μετατρέπεται σε άλλοθι, πολύ περισσότερο όταν οι αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί αποκλειστικά από την κυβέρνηση και η αντιπολίτευση καλείται τώρα, εκ των υστέρων, να ενημερωθεί για τετελεσμένους χειρισμούς. Έχοντας στήσει πολιτικό δόκανο, το Μέγαρο Μαξίμου μπορεί αύριο να επικαλεστεί ότι οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης «γνώριζαν», επιχειρώντας να μετατρέψει την παρουσία τους στις συναντήσεις σε σιωπηρή αποδοχή ή πολιτική κάλυψη των κυβερνητικών επιλογών. Με άλλα λόγια, να μετατραπεί μια θεσμική υποχρέωση ενημέρωσης σε εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης — και τελικά συνενοχής.
Την ίδια ώρα, το παρασκήνιο οργιάζει και, σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφορούν σε αυτό, η τεράστια επιχείρηση επικοινωνιακής διαχείρισης γύρω από το καλώδιο δεν περιορίζεται στις δημόσιες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών. Οι ίδιες πληροφορίες κάνουν λόγο ακόμη και για ποσά της τάξης των 100.000 ευρώ, ως «ταρίφα» για υπηρεσίες επικοινωνιακής υποστήριξης και υιοθέτησης της κυβερνητικής γραμμής γύρω από την υπόθεση, όπως κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται η «σιωπή» και η παραποίηση της πραγματικότητας. Και βεβαίως προκύπτει ένα μείζον ζήτημα για αυτές τις συζητούμενες διαδρομές του χρήματος, δημόσιου και μη, που χρησιμοποιείται και διοχετεύεται για να παρουσιαστούν ως αυτονόητες και επιτυχημένες επιλογές που βρίσκονται στο επίκεντρο μιας τόσο σοβαρής εθνικής αντιπαράθεσης.
Ήδη, σε ένα άλλο επίπεδο, η επαγγελματική ανάθεση της «επικοινωνίας» του Great Sea Interconnector στην Dome Consulting της Μαριάννας Πυργιώτη —όπως έγινε γνωστό επισήμως και από τον ΑΔΜΗΕ— έχει προκαλέσει τα δικά της ερωτήματα, καθώς η συγκεκριμένη εταιρεία έχει στο παρελθόν αναλάβει έργα και συμβάσεις από φορείς του Δημοσίου. Το κρίσιμο, όμως, είναι άλλο: η ενημέρωση της κοινής γνώμης για ένα εθνικό θέμα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε προϊόν επικοινωνιακής διαχείρισης, ούτε η δημόσια συζήτηση μπορεί να καθορίζεται από το ποιος διαθέτει περισσότερους πόρους για να επιβάλει τη δική του εκδοχή της πραγματικότητας.
Ο ισχυρισμός της Άγκυρας ότι έδωσε «συγκατάθεση» δεν αποδεικνύει από μόνος του ότι απέκτησε νομικά κάποιο δικαίωμα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί ως άνευ σημασίας. Η Τουρκία επιχειρεί να καταγράψει μια συγκεκριμένη πρακτική: ότι για δραστηριότητες σε θαλάσσιες περιοχές τις οποίες θεωρεί δική της υφαλοκρηπίδα προηγείται συντονισμός μαζί της και εξασφαλίζεται η δική της συναίνεση. Αυτό ακριβώς δημιουργεί τη βάση της de facto νομιμοποίησης των τουρκικών αξιώσεων όχι επειδή η Ελλάδα τις αποδέχθηκε νομικά, αλλά επειδή η Άγκυρα μπορεί στο μέλλον να επικαλεστεί τη συγκεκριμένη διαδικασία ως προηγούμενο. Αυτό είναι το σημείο που δεν μπορεί να απαντηθεί πειστικά με το επιχείρημα «το πλοίο έκανε τελικά τη δουλειά του», καθώς το κρίσιμο δεν είναι μόνο αν το γαλλικό ερευνητικό ξεκίνησε τις έρευνες, αλλά υπό ποιες πολιτικές και διπλωματικές συνθήκες τις ξεκίνησε και τι προηγούμενο δημιουργήθηκε.
Το πολιτικό κόστος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν περιορίζεται πλέον στην αντιπολίτευση. Η υπόθεση χτυπά απευθείας σε ένα από τα πιο ευαίσθητα αντανακλαστικά της παραδοσιακής βάσης της Ν.Δ. —τα ελληνοτουρκικά και την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων— η οποία κυριολεκτικά βράζει. Οι παρεμβάσεις του Αντώνη Σαμαρά και του Προκόπη Παυλόπουλου προσδίδουν διαφορετικό βάρος στην κριτική, ακριβώς επειδή δεν προέρχονται από τον παραδοσιακό κομματικό αντίπαλο του Μεγάρου Μαξίμου αλλά από τον ευρύτερο χώρο της Κεντροδεξιάς. Και αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό Βατερλό που επιχειρεί τώρα να καλύψει η επικοινωνιακή καταιγίδα.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να μετατρέψει την έναρξη των ερευνών σε απόδειξη συνολικής διπλωματικής επιτυχίας, ενώ την ίδια ώρα η Τουρκία μετατρέπει τις ίδιες ακριβώς έρευνες σε απόδειξη ότι χωρίς τη δική της «συγκατάθεση» τίποτε δεν κινείται στην περιοχή. Ο ελληνικός λαός καλείται να κρίνει ποια εκδοχή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, χωρίς μάλιστα να έχει στα χέρια του το μοναδικό έγγραφο που θα μπορούσε να δώσει καθαρές απαντήσεις: τη γαλλική ρηματική διακοίνωση. Όσο αυτή δεν δίνεται στη δημοσιότητα, τα ούτως ή άλλως πολύ σοβαρά ερωτήματα θα παραμένουν και μαζί τους θα βαθαίνουν οι πολιτικές και εσωκομματικές παρενέργειες ενός καλωδίου που από «εθνική επιτυχία» εξελίσσεται σε πολιτικό Βατερλό για εκείνους που διαχειρίστηκαν την υπόθεση πίσω από κλειστές πόρτες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .