Μια κραυγή αγωνίας που έρχεται απευθείας από τα χωράφια αποτυπώνει με τον πιο ωμό τρόπο την πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην ελληνική περιφέρεια. Αν συνεχίσουμε έτσι, σε 10 χρόνια δεν θα έχουμε τι να φάμε.
Η προειδοποίηση αυτή δεν αποτελεί έναν ρητορικό αφορισμό, αλλά την εκτίμηση ανθρώπων του μόχθου που βλέπουν τη συρρίκνωση των
παραγωγών να συντελείται με αυστηρά μαθηματικό ρυθμό.Με τους νέους κάτω των 40 έως 50 ετών να απουσιάζουν πλέον σχεδόν ολοκληρωτικά από τον πρωτογενή τομέα, ο ορίζοντας προδιαγράφει μια βαθιά διατροφική κρίση και ένα κύμα ακρίβειας που σύντομα δεν θα μπορεί να απορροφηθεί από την κοινωνία.
Η δημογραφική κατάρρευση και η γήρανση των παραγωγών
Η αποτύπωση της κρίσης επιβεβαιώνεται με απόλυτη ακρίβεια από τις επίσημες καταγραφές της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat. Στην Ελλάδα, μόλις το 7,2% των αγροτών είναι κάτω των 40 ετών — ουσιαστικά έχουν απομείνει μόλις 7 στους 100. Την ίδια στιγμή, σχεδόν το 65% των διαχειριστών αγροτικών εκμεταλλεύσεων υπερβαίνει την ηλικία των 55 ετών, ενώ το 37,1% βρίσκεται ήδη πάνω από το όριο των 65 ετών.
Το πρόβλημα, αν και διατρέχει ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο, στη χώρα μας λαμβάνει ακραίες διαστάσεις. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ποσοστό των αγροτών κάτω των 40 ετών διαμορφώνεται στο 10,7%, με τον μέσο όρο ηλικίας να αγγίζει τα 57 έτη. Η ελληνική γη γερνάει με ταχείς ρυθμούς, καθώς μέσα σε διάστημα 15 ετών χάθηκαν 300.000 αγροκτήματα, ενώ μόνο κατά τον τελευταίο χρόνο υπολογίζεται ότι 75.000 αγρότες εγκατέλειψαν οριστικά την καλλιέργεια των χωραφιών τους.
Το εκρηκτικό κόστος παραγωγής και η ιστορική πτώση του εισοδήματος
Όσοι επιμένουν να παραμένουν στο χωράφι έρχονται αντιμέτωποι με συνθήκες οικονομικής ασφυξίας. Το κόστος στα κρίσιμα εφόδια —όπως τα λιπάσματα, το αγροτικό πετρέλαιο και οι ζωοτροφές— κατέγραψε άνοδο που ξεπερνά το 100%, συμπιέζοντας δραματικά τα περιθώρια επιβίωσης των μονάδων.
Οι πιέσεις αυτές αποτυπώθηκαν άμεσα στο αγροτικό εισόδημα. Η πραγματική αξία της εγχώριας αγροτικής παραγωγής υπέστη το 2023 καθίζηση της τάξεως του 25,5%, υποχωρώντας στο χαμηλότερο σημείο που έχει καταγραφεί ποτέ στα χρονικά. Το αποτέλεσμα είναι οι εναπομείναντες παραγωγοί κυριολεκτικά να «φυτοζωούν», αδυνατώντας να επανεπενδύσουν στις εκμεταλλεύσεις τους ή να διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα των καλλιεργειών τους.
Το κενό διαδοχής και η εξάρτηση από τις διεθνείς εισαγωγές
Οι πρακτικές συνέπειες αυτής της κατάστασης διαμορφώνουν ένα δυσοίωνο σκηνικό για τα αμέσως επόμενα έτη. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πρέπει να αντικατασταθούν 200.000 αγρότες άνω των 65 ετών, στους οποίους προστίθενται άλλοι 150.000 παραγωγοί της ηλικιακής κατηγορίας 55 έως 64 ετών. Η πραγματικότητα, ωστόσο, δείχνει ότι «κανείς δεν έρχεται» για να καλύψει αυτό το δυσαναπλήρωτο κενό.
Η έλλειψη διαδοχής σημαίνει αναπόφευκτα ότι τα χωράφια θα μείνουν χέρσα και η εγχώρια παραγωγή θα εκλείψει. Μπροστά στο κενό της ελληνικής γης, η χώρα θα υποχρεωθεί να στραφεί σε καθολικές εισαγωγές προϊόντων, ακόμη και μέσω συμφωνιών όπως η Mercosur, με κόστος τριπλάσιο για το τελικό καλάθι του νοικοκυριού.
Η συνειδητή στήριξη του παραγωγού ως εθνική αναγκαιότητα
Η ανάσχεση αυτής της πορείας συνδέεται άμεσα με τη συμπεριφορά και την επιλογή του ίδιου του καταναλωτή. Όταν έρχεται η ώρα της αγοράς, ακόμα κι αν η τιμή παραμένει ίδια, η επιλογή πρέπει να κατευθύνεται συνειδητά προς τον εγχώριο παραγωγό.
Αυτή η στήριξη αποτελεί τον μοναδικό ουσιαστικό τρόπο για να διατηρηθεί ζωντανή η ελληνική γη και να διασφαλιστεί ότι θα υπάρχει διατροφική επάρκεια και αύριο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .