Αν το Μέγαρο Μαξίμου θεωρεί ότι οι χειρισμοί του έχουν αποδώσει και ότι το έργο προχωρά χωρίς καμία υποχώρηση, γιατί αισθάνεται την ανάγκη να αναζητήσει τώρα την πολιτική κάλυψη των υπόλοιπων κομμάτων;
Κατ’ ιδίαν ενημέρωση με παγίδες από τον Γεραπετρίτη, για να εξασφαλιστεί εκ των υστέρων πολιτική κάλυψη για τους κυβερνητικούς χειρισμούς στο καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου
Σε μια επιχείρηση αναζήτησης πολιτικής κάλυψης από την αντιπολίτευση, την ώρα που παραμένουν αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα για τους χειρισμούς στο καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου,
παραπέμπει η πρωτοβουλία του Κυριάκου Μητσοτάκη να αναθέσει στον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη την κατ’ ιδίαν ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών.- Γράφει ο Ανδρέας Καψαμπέλης
Η κυβέρνηση, που είχε μέχρι σήμερα τον αποκλειστικό έλεγχο των διπλωματικών συνεννοήσεων και των αποφάσεων για την πορεία του έργου, εμφανίζεται τώρα να επιδιώκει ευρύτερη πολιτική συναίνεση, δημιουργώντας την εντύπωση ότι θέλει να μοιραστεί με την αντιπολίτευση την ευθύνη των επιλογών της.
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς η Αγκυρα επιχειρεί, μέσω νέων δημοσιευμάτων, να παρουσιάσει την έναρξη των ερευνών ως αποτέλεσμα δικής της συγκατάθεσης, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίζει ότι καθόρισε ακόμη και τις γεωγραφικές συντεταγμένες στις οποίες θα κινηθεί το γαλλικό ερευνητικό σκάφος.
Μέσα σε αυτό το κλίμα η επιλογή του Μεγάρου Μαξίμου να προχωρήσει σε χωριστές, κεκλεισμένων των θυρών συναντήσεις προκαλεί εύλογες απορίες. Γιατί δεν επιλέχθηκε μια συζήτηση στη Βουλή, όπου η κυβέρνηση θα υποχρεωνόταν να τοποθετηθεί δημόσια απέναντι στις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης; Γιατί δεν συγκλήθηκε θεσμικά το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, εφόσον το θέμα θεωρείται τόσο σοβαρό ώστε να απαιτείται εθνική συνεννόηση;
Η επίκληση της ανάγκης εμπιστευτικής ενημέρωσης δεν απαντά από μόνη της σε αυτά τα ερωτήματα. Η διπλωματική εχεμύθεια είναι ασφαλώς απαραίτητη σε ευαίσθητες υποθέσεις, δεν μπορεί όμως να μετατρέπεται σε γενικό επιχείρημα για την αποφυγή δημόσιας λογοδοσίας. Πολύ περισσότερο όταν οι ίδιοι οι κυβερνητικοί παράγοντες εμφανίζονται να διαβεβαιώνουν ότι οι εξελίξεις είναι θετικές και ότι το έργο προχωρά χωρίς υποχωρήσεις απέναντι στις τουρκικές αξιώσεις.
Εάν πράγματι όλα έχουν εξελιχθεί επιτυχώς, όπως υποστηρίζει το Μαξίμου, ποια είναι τα «μυστικά» που πρέπει να μοιραστούν πίσω από κλειστές πόρτες και ερήμην του ελληνικού λαού; Και γιατί οι πολιτικοί αρχηγοί καλούνται να ενημερωθούν εκ των υστέρων για χειρισμούς στους οποίους δεν είχαν καμία συμμετοχή, αντί να παρουσιαστεί μια συνολική εικόνα των γεγονότων και να αναλάβει η κυβέρνηση την πολιτική ευθύνη των αποφάσεών της;
Το ενδεχόμενο που αναδεικνύεται είναι σαφές: Να μπορεί αύριο το Μέγαρο Μαξίμου να επικαλεστεί ότι οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης είχαν ενημερωθεί για όλα, επιχειρώντας να εμφανίσει την παρουσία τους στις συναντήσεις ως σιωπηρή αποδοχή των κυβερνητικών επιλογών. Με άλλα λόγια, να μετατραπεί μια θεσμική υποχρέωση ενημέρωσης σε εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης -και εν τέλει συνενοχής-, χωρίς να έχει προηγηθεί πραγματική συνδιαμόρφωση της εθνικής στρατηγικής.
Η διάκριση είναι ουσιώδης. Η αντιπολίτευση έχει υποχρέωση να ενημερώνεται για τα εθνικά ζητήματα, αλλά δεν έχει καμία υποχρέωση να προσφέρει λευκή επιταγή στην κυβέρνηση. Ούτε η συμμετοχή σε μια συνάντηση μπορεί να θεωρηθεί συναίνεση σε αποφάσεις που ελήφθησαν χωρίς τη δική της γνώση ή έγκριση.
Η γαλλική διακοίνωση
Πρόσθετη σύγχυση προκαλούν οι πληροφορίες για τη γαλλική ρηματική διακοίνωση, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο των διπλωματικών εξελίξεων. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης είχε δηλώσει ότι το σχετικό έγγραφο θα παραδοθεί στους πολιτικούς αρχηγούς, ωστόσο νεότερα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η αρχική αυτή δέσμευση περιορίζεται πλέον σε ενημέρωση για το περιεχόμενό του.
Εφόσον επιβεβαιωθεί αυτή η αλλαγή, το ερώτημα είναι γιατί οι πολιτικοί αρχηγοί δεν θα έχουν πρόσβαση στο ίδιο το έγγραφο, έστω με τις απαραίτητες εγγυήσεις εμπιστευτικότητας. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να ζητά πολιτική συνεννόηση και ταυτόχρονα να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο οι συνομιλητές της να μη διαθέτουν το πρωτογενές διπλωματικό κείμενο που καλούνται να αξιολογήσουν.
Η διαφορά ανάμεσα στην παράδοση μιας διακοίνωσης και την προφορική παρουσίαση του περιεχομένου της δεν είναι τυπική. Μπορεί να έχει ουσιαστική σημασία για το εύρος της ενημέρωσης και για τη δυνατότητα της αντιπολίτευσης να σχηματίσει ανεξάρτητη εικόνα των γεγονότων.
Την ίδια στιγμή, νέα ερωτήματα δημιουργούν τα τουρκικά δημοσιεύματα για τον ρόλο της Αγκυρας στις έρευνες. Η τουρκική πλευρά επιχειρεί να παρουσιάσει την παρουσία του γαλλικού σκάφους και την έναρξη των εργασιών ως διαδικασία που πραγματοποιείται με τη δική της συγκατάθεση, επικαλούμενη και την παρουσία τουρκικής φρεγάτας στην περιοχή.
«Συγκατάθεση»
Ο ισχυρισμός περί «συγκατάθεσης» δεν αποτελεί από μόνος του απόδειξη ότι η Τουρκία ενέκρινε νομικά ή επιχειρησιακά τις έρευνες. Ωστόσο, η προβολή του εξυπηρετεί την πάγια τουρκική επιδίωξη να εμφανίζεται η Αγκυρα ως απαραίτητος συνομιλητής για κάθε δραστηριότητα σε θαλάσσιες περιοχές όπου προβάλλει διεκδικήσεις.
Ενώ, λοιπόν, η κυβέρνηση προβάλλει την έναρξη των ερευνών ως επιτυχία, η Τουρκία επιχειρεί να παρουσιάσει την ίδια εξέλιξη ως επιβεβαίωση των δικών της θέσεων. Πρόκειται για μια αντίφαση που απαιτεί σαφή και τεκμηριωμένη ελληνική απάντηση, καθώς το γεγονός ότι ένα ερευνητικό πλοίο πραγματοποιεί εργασίες δεν αρκεί για να αποσαφηνίσει τις διπλωματικές συνθήκες υπό τις οποίες αυτές εξελίσσονται.
Ακόμη πιο προκλητικός είναι ο χθεσινός ισχυρισμός του τουρκικού τηλεοπτικού δικτύου TV100, ότι «οι συντεταγμένες στις οποίες θα πραγματοποιηθούν οι έρευνες καθορίστηκαν από την Αγκυρα». (Στο πρωτότυπο: «Araştτrma yapılacak koordinatlar da Ankara tarafından belirlendi».)
Το δημοσίευμα παρουσιάζει την εξέλιξη ως επιτυχία της τουρκικής πολιτικής της «Γαλάζιας Πατρίδας», επιχειρώντας να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η Τουρκία διαθέτει αποφασιστικό λόγο ακόμη και στη χάραξη των ερευνητικών δραστηριοτήτων. Και η εφημερίδα «Akşam» υποστηρίζει επίσης ότι το γαλλικό πλοίο έλαβε άδεια να εργαστεί σε συντεταγμένες που καθόρισε η Τουρκία.
Βεβαίως, ο ισχυρισμός αυτός δεν έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα. Επιπλέον, η ελληνική Υδρογραφική Υπηρεσία είχε ήδη ανακοινώσει από τις 6 Νοεμβρίου τη σχεδιαζόμενη διαδρομή του γαλλικού ερευνητικού πλοίου «Abeille Marengo». Συνεπώς, η μεταγενέστερη δημοσίευση συντεταγμένων από την τουρκική πλευρά δεν αποδεικνύει ότι η Αγκυρα επέβαλε διαφορετική χάραξη.
Αυτό ακριβώς, όμως, καθιστά αναγκαία τη δημόσια αποσαφήνιση των γεγονότων. Η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει αν υπήρξε οποιαδήποτε μεταβολή στον αρχικό σχεδιασμό, τι περιλαμβάνει η γαλλική διακοίνωση και εάν οι διπλωματικές επαφές επηρέασαν με οποιονδήποτε τρόπο τις συνθήκες διεξαγωγής των ερευνών.
Συγχωροχάρτι;
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να εξασφαλίσει πολιτική συναίνεση αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Διότι οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης καλούνται να τοποθετηθούν απέναντι σε μια κατάσταση που έχει διαμορφωθεί αποκλειστικά από τους κυβερνητικούς χειρισμούς, χωρίς να έχουν συμμετάσχει στις διπλωματικές αποφάσεις που προηγήθηκαν. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση αποφασίζει τώρα να τους ενημερώσει δεν μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός μεταφοράς ή επιμερισμού της ευθύνης. Η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται συλλογικά εκ των υστέρων, ούτε οι αποφάσεις της εκτελεστικής εξουσίας αποκτούν διακομματική νομιμοποίηση απλώς επειδή παρουσιάστηκαν στους πολιτικούς αρχηγούς μετά τη λήψη τους.
Αντιθέτως, η ίδια η κυβέρνηση οφείλει να αποδείξει ότι οι επιλογές της δεν έχουν δημιουργήσει ανεπιθύμητα προηγούμενα για την άσκηση των ελληνικών δικαιωμάτων στην ανατολική Μεσόγειο. Η αναζήτηση συναίνεσης είναι θεμιτή μόνον εφόσον συνοδεύεται από ουσιαστική ενημέρωση και ξεκάθαρη ανάληψη ευθύνης. Διαφορετικά, κινδυνεύει να εκληφθεί ως προσπάθεια να βρεθεί η αντιπολίτευση στο ίδιο πολιτικό κάδρο με την κυβέρνηση, ώστε να περιοριστεί το κόστος των αποφάσεων που εκείνη έλαβε.
Αυτό είναι και το ουσιαστικό πολιτικό ερώτημα που ανακύπτει από την πρωτοβουλία Μητσοτάκη: Αν το Μέγαρο Μαξίμου θεωρεί ότι οι χειρισμοί του έχουν αποδώσει και ότι το έργο προχωρά χωρίς καμία υποχώρηση, γιατί αισθάνεται την ανάγκη να αναζητήσει τώρα την πολιτική κάλυψη των υπόλοιπων κομμάτων;
Η αντιπολίτευση μπορεί και πρέπει να ενημερωθεί. Δεν μπορεί, όμως, να καταστεί συνυπεύθυνη για επιλογές που δεν αποφάσισε. Και η κυβέρνηση δεν μπορεί να επικαλείται την εθνική ομοψυχία για να αποφύγει τις εξηγήσεις που οφείλει στον ελληνικό λαό. Η εθνική συναίνεση δεν αποτελεί συγχωροχάρτι για τους κυβερνητικούς χειρισμούς, ούτε μπορεί να μετατρέπεται σε πολιτική παγίδα για εκείνους που καλούνται να ενημερωθούν όταν οι αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί.
Πηγή: dimokratia.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .