Ανέσπερη ελπίδα στα χρόνια της πανούκλας

του π. Δημητρίου Θεοφίλου 

 

Έχω την αίσθηση  και ελπίζω όχι την ψευδαίσθηση, πως η ζωή μας καθορίζεται και προσδιορίζεται από αποτυπώματα στιγμών. Στιγμές χαράς, ομορφιάς, ελπίδας, έρωτα, ή στιγμές θλίψης, απελπισίας, μίσους, οδύνης. Ο χρόνος μεταμορφωμένος από «πριν» σε «τώρα» και «αύριο», σαν κομήτης που τρέχει αέναα, αφήνει πίσω του μια «κόμη» στιγμών, με γλυκόπικρη γεύση. Συνήθως αντέχω το «τώρα» όσο σκληρό και ανηλεές και αν είναι, επειδή προσδοκώ ένα «φαεσφόρο» αύριο απαλλαγμένο από ότι με πλήγωνε στο χθες. Όταν όμως αυτό που αναμένεται να έρθει σαν «αύριο», δεν είναι καλύτερο από το «τώρα» αλλά μάλλον
τραγικότερο και πλέον επώδυνο, τότε καταρρέω, παραδίδομαι, παύω να αντιστέκομαι και να αγωνίζομαι, τότε βυθίζομαι…σε  πηγάδι δίχως πάτο.
 Όλο και περισσότεροι άνθρωποι στις μέρες μας, δίπλα μας, γύρω μας, περνούν και προσπερνούν, με άδεια βλέμματα και βαριές ψυχές, λες και κάπου άφησαν και ξέχασαν, το χαμόγελο, τη χαρά, την ελπίδα και τη προσμονή τους για κάτι καλύτερο, κάπου στο «πριν», εκεί που πάγωσε ο χρόνος σαν φωτογραφική ανάμνηση, πόσο τραγικό είναι να αντλούμε ελπίδα και χαρά από το «χθες», γιατί δεν ελπίζουμε ούτε πιστεύουμε τίποτε καλό για το «αύριο», νοιώθουμε κάποιοι(μπορεί να είμαστε και εμείς   ανάμεσά τους, είτε ως  δράστες, είτε απλά ως θεατές)  να εκτέλεσαν το μέλλον μας.

 http://exagorefsis.blogspot.com