Να έχουμε κάποιον να βρίζουμε...

Του Άγγελου Πυριόχου

Αλήθεια, τι σημασία έχει ποιος είναι ή δεν είναι υπουργός; Αν θα είναι κάποιος υφυπουργός. Ο μόνος ρόλος, είναι του στόχου. Να έχουμε κάποιον να βρίζουμε. Εγώ π.χ. Είμαι εμμονικός, πιάνω κάποιον και τον στολίζω συχνά πυκνά, έως καθημερινά. Είτε κάνει κάτι, είτε δεν κάνει. Κυρίως επειδή δεν κάνει. Αλήθεια κάνει κάτι ο υπουργός σήμερα, έτσι όπως έχουν έρθει
τα πράγματα; Τίποτα δεν κάνει. Είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει τις υπογραφές και τους όρους των Μνημονίων μας η μνήμη. Συνήθως παίρνουν μια γραμμή και μετά μάς τραβούν μια γραμμή και

μας αποτελειώνουν. Μπιρμπίλη π.χ. Α, οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται. Τι να κάνει τώρα η καλογυμνασμένη; Σκέφτομαι ότι θα αφήσει το διαμέρισμα στο Παρίσι και ραγίζει η καρδιά μου. Αφησε πίσω της μεγάλο έργο! Θυμάμαι επίσης τον Παπακωνσταντίνου. Ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς έκανε. Υπάκουε στον Παπανδρέου ή σε αυτά που ο George υπάκουε από Ευρώπη και Αμερική. Μεγάλο έργο κι αυτός. Μετά πήγαν άλλοι στη θέση του. Αλλαξε κάτι; Οχι. Απλώς δεν ασχοληθήκαμε μαζί τους λόγω προεκλογικής περιόδου. Αρα, προς τι η σφαγή και ο αλαλαγμός για το ποιος θα πάρει τι.  Αφού στο τέλος, όλοι τα ίδια παίρνουν. Δεν έχω διάθεση να υποβαθμίσω τη νέα κυβέρνηση, μάλιστα χαίρομαι που υπάρχουν και κάποιοι αξιόλογοι άνθρωποι. Το παρασκήνιο και η κολοκυθιά δεν είχαν λόγο ύπαρξης. Να πας εκεί και γιατί να πάω εκεί, θέλω να πάω αλλού αλλά αλλού έχει πάει άλλος. Ντροπή. Ολοι κρύβουν τελικώς μέσα τους ένα Λοβέρδο. «Νέο σχήμα με παλιά συνταγή», ήταν η πρώτη αντίδραση της Κουμουνδούρου. Αμάν κι αυτοί. Πήραν φόρα. Να δούμε κάτι πρώτα. Ο Κασιδιάρης θεωρεί τον Ράπανο alter ego του Παπαδήμου περί ορέξεως Ράπανος. Αφού όλοι... υπάλληλοι είναι.

.katoci.com