Τίποτα, και όταν λέμε τίποτα κυριολεκτούμε...

Θα είμαι ειλικρινής.

Γυροφέρνω αυτη την ανάρτηση εδώ και δύο εβδομάδες. Ξεκινάω να σχολιάσω τα δρώμενα στην Ελλάδα, στα μισά του ποστ με έχει πιάσει θλίψη. Δεν έχω τίποτα καλό να πώ.
Ξεκινάω να γράψω κάτι ανάλαφρο, και να την η επικαιρότητα να μου κόβει την φόρα. Απεργίες σε όλη την Ευρώπη, νέα μέτρα, αυτοκτονίες,  η Γάζα πάλι ματώνει, στη Συρία μόλις χτες έχασαν τη ζωή τους 48  άμαχοι, στη γειτονική μου Μιανμάρ οι ενδοφυλετικές διαμάχες αναζωπυρώθηκαν.

Κάνω υπερωρίες στο γραφείο για να καλύψω το νέο πογκρόμ εναντίον των μουσουλμάνων Ροχίνγκα-ένα εκατομμύριο άνθρωποι που επισήμως δεν υπάρχουν-και να στο καπάκι, σκάει νέος κύκλος βίας στη δυτική Μιανμάρ με
τους Κατσίν.
(Τώρα θα αναρωτιέσαι ποιοι είναι όλοι αυτοί και τι μας νοιάζει εμάς στην μακρινή Ευρώπη. Δίκιο έχεις, δεν μας νοιάζει. Αλλά να, είναι που πόλεμοι και εθνικές εκκαθαρίσεις γίνονται αυτή τη στιγμή  που μιλάμε, και πάνω από τα πτώματα κάποιοι στήνουν μπίζνες).

Συνηθισμένη ιστορία, πάμε παρακάτω.

Τα καλά νέα, τώρα.. βαριέσαι και θέλεις να σερφάρεις στο διαδίκτυο αλλά να μάθεις και κάτι χρήσιμο; Ανοίγεις λοιπόν το smartphone ή το  tablet σου και η Παγκόσμια Τράπεζα με το νέο application σου φέρνει τους αριθμούς στο πιάτο-ποσοστά φτωχών, ανέργων, πεινασμένων, σκλάβων όλα εκεί. Δεν είναι και λίγο, σκέψου για να γίνει αυτό το tablet πόσες γυναίκες βιάστηκαν κάπου στο Κονγκό και πόσοι ανήλικοι δούλεψαν κάπου στην Κίνα...

Αφήνω στην άκρη τα application και κάνω μια βόλτα στα social media. Σε λίγα λεπτά έχω ζαλίστεί. Στάτους, άρθρα, επαναστάσεις, μπρεχτ, ναζιστές όλα περνάνε μπροστά μου με εκπληκτική ταχύτητα.

Λέω  καλύτερα, για μια φορά, ας κρατήσω το στόμα μου κλειστό. Πιστεύω η ανθρωπότητα θα επιβιώσει και χωρίς ανάρτηση στο μπλογκ...http://franmeg.blogspot.gr/