Μία ωρολογιακή βόμβα μεγατόνων βρίσκεται στα θεμέλια της ελληνικής βιομηχανίας , κινδυνεύοντας να τινάξει στον αέρα τον σκληρό πυρήνα της εγχώριας επιχειρηματικής ζωής χάριν του οποίου εξακολουθεί να αναπνέει η ελληνική οικονομία και το …πολιτικό της προσωπικό που υποτίθεται ότι την εξυπηρετεί. Πρόκειται για τις ασύλληπτες τιμές της ενέργειας που πληρώνουν οι βιομηχανίες και οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις είναι διπλάσιες από τον μέσο όρο της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Η κατάσταση είναι τόσο δραματική ώστε 80 μεγάλες βιομηχανίες της χώρας να είναι στα πρόθυρα διακοπής της λειτουργίας τους.
Το πρόβλημα έχει αναδειχθεί στις συνομιλίες των εκπροσώπων των βιομηχανιών και της Ένωσης Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας (ΕΒΙΚΕΝ) με τα αρμόδια κυβερνητικά στελέχη και ιδιαίτερα στον υπουργό τον κ. Χατζηδάκη. Οι αντιδράσεις ωστόσο ήταν από βραδυφλεγείς ως αδιάφορες και σε κάθε περίπτωση αναντίστοιχες με τις ακαριαίες κινήσεις που η κυβέρνηση έκανε για την στήριξη των τραπεζών. Λες και δεν καταλαβαίνει ότι αυτή η χώρα ζει κατά πρώτο λόγο από την λειτουργία των βιομηχανιών αυτών.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι βιομηχανίες αυτές καταναλώνουν πάνω από το 50% της συνολικής βιομηχανικής κατανάλωσης ενέργειας. Μάλιστα, οι ζημιές που έχουν καταγραφεί το 2012 από επιχειρήσεις των ιδιαιτέρως ενεργοβόρων κλάδων των μη σιδηρούχων μετάλλων, του χάλυβα, των λιπασμάτων, των τσιμέντων και του χαρτιού ανέρχονται, ως γνωστόν, σε εκατοντάδες εκατ. ευρώ.
Από τα πράγματα λοιπόν η κυβέρνηση πρέπει να επιδιώξει άμεσα την τροποποίηση των συμβάσεων της ΔΕΠΑ για την προμήθεια φυσικού αερίου, όπως έχουν κάνει άλλες ευρωπαϊκές χώρες για τις δικές τους αντίστοιχες επιχειρήσεις. Το καταλαβαίνει και η ίδια: δεν μπορεί να υπάρξει ανάκαμψη και πολύ περισσότερο έξοδος της ελληνικής οικονομίας από την κρίση, χωρίς την αναζωογόνηση του βιομηχανικού τομέα. Επίσης καταλαβαίνει ότι δεν πρόκειται να γίνουν επενδύσεις χωρίς τη συμπίεση του ενεργειακού κόστους.
Η εικόνα πάντως δεν παίρνει άλλη αναβολή: η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει όλες τις βιομηχανίες, ιδιαίτερα όμως εκείνες που δραστηριοποιούνται στους κλάδους των κατασκευών και που από τη φύση τους απευθύνονται κυρίως στην εσωτερική αγορά (π.χ. τσιμεντοβιομηχανία, χαλυβουργία). Η εσωτερική αγορά σε αυτούς τους κλάδους έχει καταρρεύσει και οι εξαγωγές που αποτελούν τη μόνη διέξοδο ανάγκης για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων αυτών, έχουν να αντιμετωπίσουν το υψηλό μεταφορικό κόστος των προϊόντων τους και από τα υψηλότερα κόστη ενέργειας (ηλεκτρικής και φυσικού αερίου) στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η διεθνής ανταγωνιστικότητα για τις βιομηχανίες εντάσεως ενέργειας (αλουμίνιο, χάλυβας, τσιμέντο, χαρτοποιία, χημική βιομηχανία κ.ά.) καθορίζεται κυρίως από το κόστος ενέργειας, καθώς το κόστος της πρώτης ύλης και το ανά παραγόμενη μονάδα εργατικό είναι παραπλήσια των ανταγωνιστών μας.
Αν δεν ληφθούν από την Πολιτεία - όπως έχει δεσμευτεί - άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση του υψηλού κόστους της ενέργειας, η βιομηχανία εντάσεως ενέργειας θα αποτελέσει παρελθόν για τη χώρα μας. Είναι δε αποκαλυπτικό το γεγονός ότι το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας για τις μεσαίου μεγέθους μεταποιητικές εγκαταστάσεις που είναι συνδεδεμένες στη Μέση Τάση, είναι περίπου 80% υ
[Κομμένο μήνυμα] Προβολή ολόκληρου του μηνύματος