Την πραγματικότητα εμείς την φτιάχνουμε. Το ότι μας αρκούν ψίχουλα (ή το τίποτα ή και μείον του τίποτα) πάλι εμείς φταίμε. Για να το κάνω "όχι ιδεατό": η παιδεία που έγινε σύχρηστη έγινε από μόνη της; Η μοίρα προκάλεσε αυτή την συχρηστίλα; Ή ανθρώπινος δάχτυλος με απώτερο σαθρό σκοπό;;;;;;
Κι αν άνθρωπος την χάλασε γιατί να είναι ουτοπία το "άνθρωπος να την φτιάξει";;;;
Μόνο για τα μοιραία της ζωής μπορούμε να πούμε "τι να κάνουμε, έτσι είναι". Για όλα όσα ο άνθρωπος ευθύνεται ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να ζητούμε το απόλυτο/ύψιστο/άριστο!!!!! Τίποτε λιγότερο.
(Αυτός που δέχεται κάτι λιγότερο από αυτό που μπορεί, δεν πιάνεται για Ανθρωπος, είναι κατώτερο είδος -το πιο κατώτερο.)