Ο χρήστης Nikolaos Kotsovos
Σε συνεργασια με τον Βουλγαρικο στρατο εσφαξαν 310 Ελληνες οι ...ΕΛΑΣΙΤΕΣ
ΑΙΜΑ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΠΑΟ
ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωση (ΠΑΟ) είναι χρονολογικά, η Πρώτη Αντιστασιακή Οργάνωση. Ιδρύθηκε στις 10 Ιουλίου 1941 στη Θεσαλονίκη (αρχικά, ως Υ.Β.Ε.), απο πατριώτες αξιωματικούς του κεντροδεξιού πολιτικού χώρου. Ταυτόχρονα, είναι και η πλέον άγρια χτυπημένη απο τους κομμουνιστές Αντιστασιακή Οργάνωση, με πάνω από 1.300 αγρίως δολοφονημένα μέλη.
----------------------------------------------------------------------
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΑΝΤΑΡΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΠΑΟ
Μετά την αυτοδιάλυση λόγω ελλείψεως οπλισμού και πυρομαχικών των μεγάλων και διοικουμένων από την Κεντρική Επιτροπή της οργανώσεως ανταρτικών μονάδων της ΠΑΟ, δημιουργήθηκαν, όπως ήταν επόμενο, δισεπίλυτα προβλήματα, οφειλόμενα κυρίως εις την εκδικητική μανία και την εσκεμμένη αντιπαράθεση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που επιδίωκε την πλήρη και με κάθε τρόπο επικράτηση, εξουδετερώνοντας αδίστακτα τους αντιφρονούντες.
Σε πολλές περιοχές, ιδιαίτερα στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία, τοπικοί παράγοντες και οπλαρχηγοί έδωσαν με δική τους καθαρά πρωτοβουλία διέξοδο στην αντεθνική και εγκληματική αντιπαλότητα των κομμουνιστών της εποχής, δρώντες ως ανεξάρτητες ομάδες προκειμένου να προστατεύσουν τη ζωή τους και τα χωριά τους.
Ο οπλαρχηγός Ζαπρούδης Αποστ. επέτυχε με επιτυχείς καταδρομικές ενέργειες σε αποθήκες εγκαταλειφθέντων πυρομαχικών από τον διαλυθέντα Ελληνικό Στρατό, εντός της Βουλγαροκρατούμενης ζώνης (παλαιά οχυρά “Γραμμής Μεταξά”) να εξοικονομήσει ικανές ποσότητες πυρομαχικών και να συντηρήσει τον αντιστασιακό αγώνα σχεδόν μέχρι τέλους 1944. Η έντονη αυτή δραστηριότητα του Απ. Ζαπρούδη ενισχύετο υπό του Ταγ/χου Σπ. Σπυρίδη, ο οποίος κάλυπτε την Βισαλτία και την παραστρυμόνιο περιοχή επιτυχών τελικώς επαφή με το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ). Ο Ζαπρούδης και οι παραπάνω οπλαρχηγοί, ύστερα από πολλές συγκρούσεις με μικτά και ανοικτά συνεργαζόμενα σε ολόκληρο τον Ελληνικό Βορρά Βουλγαρο-ΕΛΑΣίτικα τμήματα, διότι οι Γερμανοί είχαν ήδη περιορισθεί στη Θεσσαλονίκη και είχαν εγκαταλείψει σχεδόν ολόκληρη τη Κεντρική Μακεδονία, δεν επέτρεψαν επικράτηση των κομμουνιστών στην περιοχή μέχρι τέλους Νοεμβρίου 1944 και διέσωσαν τη πόλη της Νιγρίτας από ολική καταστροφή, που απείλησαν οι αποσυρόμενοι εκδικητικοί Γερμανοί. Η συνέχεια όμως λόγω έλλειψης πυρομαχικών, αλλά και της παρεμβολής του τακτικού πλέον βουλγαρικού στρατού με βαρέα όπλα υπέρ του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, υπήρξε τραγική για τους πατριώτες αγωνιστές της Κεντρικής Μακεδονίας. Τα ολοκαυτώματα Τριάδος, Προμαχώνος, Βροντούς, Τραπεζίων- Μαϊμούν-Ντερέ, Αρναίας, Κιλκίς με εκατόμβες νεκρών αποδεικνύουν, όχι μόνο το μέγεθος της εθελοθυσίας, αλλά και την πατριωτική στάση των θυσιασθέντων, που παρέμειναν σταθεροί στα εθνικά τους πιστεύω μέχρι τέλους με πίστη στην εθνική απελευθέρωση και την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, την κα¬ά της οποίας επίθεση πρώτοι αυτοί αντιμετώπισαν!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Είναι πολύ σημαντικό να αναφερθεί στις σελίδες αυτές ότι η παραπάνω επίσημη παρέμβαση του τακτικού πλέον βουλγαρικού στρατού υπέρ του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ περιγράφεται λεπτομερώς και με στρατιωτική ορολογία στην επίσημη έκδοση του ΓΕΣ / ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ με τον τίτλο “Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ 1941-44″ Σελ. 377-378, Σόφια 1987, καθώς επίσης και στο Τόμο Β σελίδες 78-82 Έτος εκδόσεως 1982 (τμήματα από αυτά τα τελευταία θα δημοσιευτούν). Επίσης επιβεβαιώθηκε από τον επίσημο Διευθυντή του Ιστορικού Τμήματος του Βουλγαρικού ΓΕΣ, μετά την κατάλυση του κομμουνιστικού καθεστώτος, Δρ. Ιορδάνη Μπάεφ σε ανακοίνωσή του στην Αθήνα κατά το Συνέδριο “Ο Δεκέμβρης 1944 στο πλαίσιο των μεταπολεμικών εξελίξεων” [13-15 Μαΐου, Εκδόσεις Φιλίστωρ, 1996].
------------------------------------------------------------------------
ΣΦΑΓΗ 310 ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΟ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΣΕΡΡΩΝ – ΒΡΟΝΤΟΥΣ (16ο χλμ.)
Στις 21.9.1944, περίπου 1300 αντάρτες της ΠΑΟ, υπό τον Συντ/ρχην ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ ΙΩΑΝΝΗ, εισήλθαν στη Βουλγαροκρατούμενη περιοχή, Ανατολικώς του ΣΤΡΥΜΟΝΟΣ ποταμού, κατευθυνόμενοι προς ΔΡΑΜΑ, για ενίσχυση των εκεί Εθνικών ανταρτικών τμημάτων της ΕΣΕΑ (Αντώνιος Φωστηρίδης ή Τσαούς Αντών).
Το τελευταίο συγκρότημα, δυνάμεως 560 ανταρτών, που διάβηκε τον Στρυμόνα ποταμό με τον Συντ/χη Παπαπέτρου και έφθασε το πρωί της 22.9.44 στην περιοχή Μυρίνης-Δήμητρας Νομού ΣΕΡΡΩΝ, δέχθηκε αιφνιδιαστικά πυρά υπό του Βουλγαρικού στρατού, ο οποίος εγκατέλειπε τα Ελληνικά εδάφη και εσυμπτύσσετο στο εσωτερικό της χώρας του, μετά την αποχώρηση της Βουλγαρίας από τον Άξονα και την προσχώρησή της στους Δυτικούς συμμάχους. Το συγκρότημα Παπαπέτρου ανέκοψε την πορεία του και προσπάθησε να συνεννοηθεί με τον ανώτατο Δ/τή των στρατιωτικών τμημάτων της περιοχής, με την πεποίθηση, ότι αυτός θα είχε σχετικές οδηγίες και διαταγές της κυβερνήσεώς του. Ο ανώτατος Βούλγαρος Δ/τής βεβαίωσε τον Παπαπέτρου, ότι ο Βουλγαρικός στρατός ευρίσκετο ήδη εν υποχωρήσει και θα εγκατέλειπε τα Ελληνικά εδάφη εντός της ημέρας, αλλά για λόγους ασφαλείας, δεν θα επέτρεπε να παρεμβληθούν ένοπλα τμήματα, στον άξονα της πορείας του. Ο Συντ/χης Παπαπέτρου επίστευσε στον ανώτατο Βούλγαρο Αξιωματικό και εδέχθη τη δικαιολογία, που προέβαλλε αυτός και παρέμεινε σε αναμονή. Στη διάρκεια όμως των συνεννοήσεων, ο ανώτατος Βούλγαρος αξ/κός παραβαίνοντας τον λόγο της τιμής του, διέταξε να μετακινηθούν κρυφά όλες οι διαθέσιμες υπ’ αυτόν δυνάμεις τακτικού Βουλγαρικού Στρατού και ΕΛΑΣ και να δημιουργήσουν ασφυκτικό κλοιό γύρω από το συγκρότημα Παπαπέτρου, ενώ αξίωσε και την παράδοση του άνευ όρων. Έτσι και παρά τις εν συνεχεία αντιδράσεις Παπαπέτρου, οι Βούλγαροι επέτυχαν να αιχμαλωτίσουν ένα μεγάλο τμήμα του συγκροτήματος εκ 310 ανδρών μετά του Συν/χου Παπαπέτρου, το οποίο και παρέδωσαν, βάσει προϋπαρχούσης συμφωνίας, όπως απεδείχθη εκ των υστέρων, εις τον ΕΛΑΣ, ο οποίος φυλάκισε τους άνδρες τούτου εις τις φυλακές Σερρών επί 12ήμερο.
Από 5.10.44 έως 19.10.44, οι ΕΛΑΣίτες οδήγησαν τους 310 (κατ’ άλλους 368) κρατουμένους κατά τμήματα, με Βουλγαρικά στρατιωτικά αυτοκίνητα, στο δρόμο Σερρών - Βροντού, όπου τους εξετέλεσαν μαρτυρικά στις εκατέρωθεν χαράδρες.
Σαφή περιγραφή της εν ψυχρώ ομαδικής εκτελέσεως των 310 πατριωτών μας δίνουν εκθέσεις δύο νεαρών κρατουμένων του Βλαδίμηρου Κόνιαρη εκ Τραγήλου Βισαλτίας και του φοιτητού ιατρικής Βαγγέλη Τσόγκα εκ Μαυρούδας Λαγκαδά, οι οποίοι διασώθηκαν την τελευταία στιγμή από Βούλγαρο αξιωματικό, λόγω του νεαρού της ηλικίας των, ως και του Δημητρίου Μπεχτσή, ο οποίος, καίτοι πληγείς από σφαίρες αυτομάτου, κατεπλακώθη από τα σώματα άλλων εκτελουμένων και διεσώθη βαρύτατα τραυματίας έπειτα από πολλές περιπέτειες.
Πρέπει ακόμη να αναφερθεί, ότι επίμονες παρεμβάσεις των πατριωτών ανταρτών της Δράμας του Αντων. Φωστηρίδη και ιδιαίτερα από τον γενναίο καπετάνιο Παντελή Παπαδάκη, τον Επιτελάρχη Ταγματάρχη Ιωάννη Παπαθανασίου και τον αλησμόνητο ηρωικό αγωνιστή Ταγματάρχη Γεώργιο Δρακόπουλο για τη σωτηρία των αιχμαλώτων, προς τους Υπουργούς της Κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου, που είχαν έλθει ως Κυβερνητικό Κλιμάκιο στην Ανατολική Μακεδονία, Μιλτ. Πορφυρογένη (ΚΚΕ) και Λαμπριανίδη, δεν απέδωσαν τίποτε, διότι ο Λαμπριανίδης δεν είχε απολύτως καμιά δύναμη, όπως αποδείχθηκε κατά την παραμονή του εκεί, και διαρκώς υπέκυπτε στον Πορφυρογένη.
Η τραγωδία αυτή της εξοντώσεως του τμήματος Παπαπέτρου είναι ασφαλώς μοναδική και αποτελεί μια από τις χειρότερες σελίδες της ιστορίας της αντίστασης, διότι πουθενά στην ιστορία μας δεν αναφέρεται περίπτωσις οι Βούλγαροι κατακτηταί να σεβασθούν Έλληνες αιχμαλώτους, τους οποίους όμως εξετέλεσαν αργότερα οι Έλληνες κομμουνισταί, στους οποίους τους παρέδωσαν οι πρώτοι αποσυρόμενοι !
Πραγματοποιείται κάθε Φθινόπωρο ετήσιο μνημόσυνο για τους ανωτέρω σφαγιασθέντες στην Άνω Βροντού Σερρών.
Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΠΑΟ
ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωση (ΠΑΟ) είναι χρονολογικά, η Πρώτη Αντιστασιακή Οργάνωση. Ιδρύθηκε στις 10 Ιουλίου 1941 στη Θεσαλονίκη (αρχικά, ως Υ.Β.Ε.), απο πατριώτες αξιωματικούς του κεντροδεξιού πολιτικού χώρου. Ταυτόχρονα, είναι και η πλέον άγρια χτυπημένη απο τους κομμουνιστές Αντιστασιακή Οργάνωση, με πάνω από 1.300 αγρίως δολοφονημένα μέλη.
----------------------------------------------------------------------
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΑΝΤΑΡΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΠΑΟ
Μετά την αυτοδιάλυση λόγω ελλείψεως οπλισμού και πυρομαχικών των μεγάλων και διοικουμένων από την Κεντρική Επιτροπή της οργανώσεως ανταρτικών μονάδων της ΠΑΟ, δημιουργήθηκαν, όπως ήταν επόμενο, δισεπίλυτα προβλήματα, οφειλόμενα κυρίως εις την εκδικητική μανία και την εσκεμμένη αντιπαράθεση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που επιδίωκε την πλήρη και με κάθε τρόπο επικράτηση, εξουδετερώνοντας αδίστακτα τους αντιφρονούντες.
Σε πολλές περιοχές, ιδιαίτερα στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία, τοπικοί παράγοντες και οπλαρχηγοί έδωσαν με δική τους καθαρά πρωτοβουλία διέξοδο στην αντεθνική και εγκληματική αντιπαλότητα των κομμουνιστών της εποχής, δρώντες ως ανεξάρτητες ομάδες προκειμένου να προστατεύσουν τη ζωή τους και τα χωριά τους.
Ο οπλαρχηγός Ζαπρούδης Αποστ. επέτυχε με επιτυχείς καταδρομικές ενέργειες σε αποθήκες εγκαταλειφθέντων πυρομαχικών από τον διαλυθέντα Ελληνικό Στρατό, εντός της Βουλγαροκρατούμενης ζώνης (παλαιά οχυρά “Γραμμής Μεταξά”) να εξοικονομήσει ικανές ποσότητες πυρομαχικών και να συντηρήσει τον αντιστασιακό αγώνα σχεδόν μέχρι τέλους 1944. Η έντονη αυτή δραστηριότητα του Απ. Ζαπρούδη ενισχύετο υπό του Ταγ/χου Σπ. Σπυρίδη, ο οποίος κάλυπτε την Βισαλτία και την παραστρυμόνιο περιοχή επιτυχών τελικώς επαφή με το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ). Ο Ζαπρούδης και οι παραπάνω οπλαρχηγοί, ύστερα από πολλές συγκρούσεις με μικτά και ανοικτά συνεργαζόμενα σε ολόκληρο τον Ελληνικό Βορρά Βουλγαρο-ΕΛΑΣίτικα τμήματα, διότι οι Γερμανοί είχαν ήδη περιορισθεί στη Θεσσαλονίκη και είχαν εγκαταλείψει σχεδόν ολόκληρη τη Κεντρική Μακεδονία, δεν επέτρεψαν επικράτηση των κομμουνιστών στην περιοχή μέχρι τέλους Νοεμβρίου 1944 και διέσωσαν τη πόλη της Νιγρίτας από ολική καταστροφή, που απείλησαν οι αποσυρόμενοι εκδικητικοί Γερμανοί. Η συνέχεια όμως λόγω έλλειψης πυρομαχικών, αλλά και της παρεμβολής του τακτικού πλέον βουλγαρικού στρατού με βαρέα όπλα υπέρ του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, υπήρξε τραγική για τους πατριώτες αγωνιστές της Κεντρικής Μακεδονίας. Τα ολοκαυτώματα Τριάδος, Προμαχώνος, Βροντούς, Τραπεζίων- Μαϊμούν-Ντερέ, Αρναίας, Κιλκίς με εκατόμβες νεκρών αποδεικνύουν, όχι μόνο το μέγεθος της εθελοθυσίας, αλλά και την πατριωτική στάση των θυσιασθέντων, που παρέμειναν σταθεροί στα εθνικά τους πιστεύω μέχρι τέλους με πίστη στην εθνική απελευθέρωση και την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, την κα¬ά της οποίας επίθεση πρώτοι αυτοί αντιμετώπισαν!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Είναι πολύ σημαντικό να αναφερθεί στις σελίδες αυτές ότι η παραπάνω επίσημη παρέμβαση του τακτικού πλέον βουλγαρικού στρατού υπέρ του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ περιγράφεται λεπτομερώς και με στρατιωτική ορολογία στην επίσημη έκδοση του ΓΕΣ / ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ με τον τίτλο “Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ 1941-44″ Σελ. 377-378, Σόφια 1987, καθώς επίσης και στο Τόμο Β σελίδες 78-82 Έτος εκδόσεως 1982 (τμήματα από αυτά τα τελευταία θα δημοσιευτούν). Επίσης επιβεβαιώθηκε από τον επίσημο Διευθυντή του Ιστορικού Τμήματος του Βουλγαρικού ΓΕΣ, μετά την κατάλυση του κομμουνιστικού καθεστώτος, Δρ. Ιορδάνη Μπάεφ σε ανακοίνωσή του στην Αθήνα κατά το Συνέδριο “Ο Δεκέμβρης 1944 στο πλαίσιο των μεταπολεμικών εξελίξεων” [13-15 Μαΐου, Εκδόσεις Φιλίστωρ, 1996].
------------------------------------------------------------------------
ΣΦΑΓΗ 310 ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΟ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΣΕΡΡΩΝ – ΒΡΟΝΤΟΥΣ (16ο χλμ.)
Στις 21.9.1944, περίπου 1300 αντάρτες της ΠΑΟ, υπό τον Συντ/ρχην ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ ΙΩΑΝΝΗ, εισήλθαν στη Βουλγαροκρατούμενη περιοχή, Ανατολικώς του ΣΤΡΥΜΟΝΟΣ ποταμού, κατευθυνόμενοι προς ΔΡΑΜΑ, για ενίσχυση των εκεί Εθνικών ανταρτικών τμημάτων της ΕΣΕΑ (Αντώνιος Φωστηρίδης ή Τσαούς Αντών).
Το τελευταίο συγκρότημα, δυνάμεως 560 ανταρτών, που διάβηκε τον Στρυμόνα ποταμό με τον Συντ/χη Παπαπέτρου και έφθασε το πρωί της 22.9.44 στην περιοχή Μυρίνης-Δήμητρας Νομού ΣΕΡΡΩΝ, δέχθηκε αιφνιδιαστικά πυρά υπό του Βουλγαρικού στρατού, ο οποίος εγκατέλειπε τα Ελληνικά εδάφη και εσυμπτύσσετο στο εσωτερικό της χώρας του, μετά την αποχώρηση της Βουλγαρίας από τον Άξονα και την προσχώρησή της στους Δυτικούς συμμάχους. Το συγκρότημα Παπαπέτρου ανέκοψε την πορεία του και προσπάθησε να συνεννοηθεί με τον ανώτατο Δ/τή των στρατιωτικών τμημάτων της περιοχής, με την πεποίθηση, ότι αυτός θα είχε σχετικές οδηγίες και διαταγές της κυβερνήσεώς του. Ο ανώτατος Βούλγαρος Δ/τής βεβαίωσε τον Παπαπέτρου, ότι ο Βουλγαρικός στρατός ευρίσκετο ήδη εν υποχωρήσει και θα εγκατέλειπε τα Ελληνικά εδάφη εντός της ημέρας, αλλά για λόγους ασφαλείας, δεν θα επέτρεπε να παρεμβληθούν ένοπλα τμήματα, στον άξονα της πορείας του. Ο Συντ/χης Παπαπέτρου επίστευσε στον ανώτατο Βούλγαρο Αξιωματικό και εδέχθη τη δικαιολογία, που προέβαλλε αυτός και παρέμεινε σε αναμονή. Στη διάρκεια όμως των συνεννοήσεων, ο ανώτατος Βούλγαρος αξ/κός παραβαίνοντας τον λόγο της τιμής του, διέταξε να μετακινηθούν κρυφά όλες οι διαθέσιμες υπ’ αυτόν δυνάμεις τακτικού Βουλγαρικού Στρατού και ΕΛΑΣ και να δημιουργήσουν ασφυκτικό κλοιό γύρω από το συγκρότημα Παπαπέτρου, ενώ αξίωσε και την παράδοση του άνευ όρων. Έτσι και παρά τις εν συνεχεία αντιδράσεις Παπαπέτρου, οι Βούλγαροι επέτυχαν να αιχμαλωτίσουν ένα μεγάλο τμήμα του συγκροτήματος εκ 310 ανδρών μετά του Συν/χου Παπαπέτρου, το οποίο και παρέδωσαν, βάσει προϋπαρχούσης συμφωνίας, όπως απεδείχθη εκ των υστέρων, εις τον ΕΛΑΣ, ο οποίος φυλάκισε τους άνδρες τούτου εις τις φυλακές Σερρών επί 12ήμερο.
Από 5.10.44 έως 19.10.44, οι ΕΛΑΣίτες οδήγησαν τους 310 (κατ’ άλλους 368) κρατουμένους κατά τμήματα, με Βουλγαρικά στρατιωτικά αυτοκίνητα, στο δρόμο Σερρών - Βροντού, όπου τους εξετέλεσαν μαρτυρικά στις εκατέρωθεν χαράδρες.
Σαφή περιγραφή της εν ψυχρώ ομαδικής εκτελέσεως των 310 πατριωτών μας δίνουν εκθέσεις δύο νεαρών κρατουμένων του Βλαδίμηρου Κόνιαρη εκ Τραγήλου Βισαλτίας και του φοιτητού ιατρικής Βαγγέλη Τσόγκα εκ Μαυρούδας Λαγκαδά, οι οποίοι διασώθηκαν την τελευταία στιγμή από Βούλγαρο αξιωματικό, λόγω του νεαρού της ηλικίας των, ως και του Δημητρίου Μπεχτσή, ο οποίος, καίτοι πληγείς από σφαίρες αυτομάτου, κατεπλακώθη από τα σώματα άλλων εκτελουμένων και διεσώθη βαρύτατα τραυματίας έπειτα από πολλές περιπέτειες.
Πρέπει ακόμη να αναφερθεί, ότι επίμονες παρεμβάσεις των πατριωτών ανταρτών της Δράμας του Αντων. Φωστηρίδη και ιδιαίτερα από τον γενναίο καπετάνιο Παντελή Παπαδάκη, τον Επιτελάρχη Ταγματάρχη Ιωάννη Παπαθανασίου και τον αλησμόνητο ηρωικό αγωνιστή Ταγματάρχη Γεώργιο Δρακόπουλο για τη σωτηρία των αιχμαλώτων, προς τους Υπουργούς της Κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου, που είχαν έλθει ως Κυβερνητικό Κλιμάκιο στην Ανατολική Μακεδονία, Μιλτ. Πορφυρογένη (ΚΚΕ) και Λαμπριανίδη, δεν απέδωσαν τίποτε, διότι ο Λαμπριανίδης δεν είχε απολύτως καμιά δύναμη, όπως αποδείχθηκε κατά την παραμονή του εκεί, και διαρκώς υπέκυπτε στον Πορφυρογένη.
Η τραγωδία αυτή της εξοντώσεως του τμήματος Παπαπέτρου είναι ασφαλώς μοναδική και αποτελεί μια από τις χειρότερες σελίδες της ιστορίας της αντίστασης, διότι πουθενά στην ιστορία μας δεν αναφέρεται περίπτωσις οι Βούλγαροι κατακτηταί να σεβασθούν Έλληνες αιχμαλώτους, τους οποίους όμως εξετέλεσαν αργότερα οι Έλληνες κομμουνισταί, στους οποίους τους παρέδωσαν οι πρώτοι αποσυρόμενοι !
Πραγματοποιείται κάθε Φθινόπωρο ετήσιο μνημόσυνο για τους ανωτέρω σφαγιασθέντες στην Άνω Βροντού Σερρών.