Απόψε μου λείπεις περισσότερο από κάθε άλλη φορά...---Εκδόσεις Οσελότος

Είναι κάποιες ημέρες, κάποιες στιγμές που η απουσία σου γίνεται ανυπόφορη, γίνεται ακόμα πιο αισθητή και με τρελαίνει. Απόψε μου λείπεις, μου λείπεις περισσότερο από κάθε άλλη φορά....Ίσως να φταίει κι αυτή η μονότονη βροχή που χτυπάει στα τζάμια του παραθύρου μου και φέρνει στη μνήμη  εικόνες και ημέρες όταν είμασταν μαζί..
Εσύ κι εγώ, και μετά απουσία...Μια παράνομη κατοχή από χρόνια σκιές, κλέψανε
τις ζωές μας..Σκέψεις βασανιστικές, αναπάντητα ερωτηματικά, και πολλά αν, αν... με τυραννούν προβάλλοντας σε ραγισμένη οθόνη ότι αφήσαμε πίσω μας...  σωροί από γκρεμισμένα όνειρα , απολιθωμένες υποσχέσεις, λέξεις ξεθωριασμένες που χάθηκαν στη σκόνη του αδηφάγου χρόνου.  Μισοτελειωμένο έργο σε άδεια σκουριασμένη κορνίζα η ζωή μας...
Κι αυτός ο φοβερά μοναχικός ήχος της βροχής με παρασύρει σε επικίνδυνα μονοπάτια, ναρκοπέδια αναμνήσεων οι σκέψεις μου, που σε κάθε βήμα σκάνε και διαμελίζουν την ύπαρξή μου...
Ποιος ηλίθιος είπε ότι ο χρόνος είναι ο καλλίτερος γιατρός; φημολογίες....Πάνε τόσα χρόνια, κι όμως, καμιά γιατρειά, ο ίδιος πόνος στη ψυχή μου, ψεύτικα τα βοτάνια του, πλασματική η φήμη του. Τελικά ο χρόνος αποδείχτηκε ο μεγαλύτερος κομπογιαννίτης γιατρός   
 Ακόμα μια ημέρα ξημέρωσε κι όμως πάλι νύχτα είναι...

Μαρίζα Τσιτμή