Στα μονοπάτια των χαμένων σκιών --Εκδόσεις Οσελότος


Αναλώθηκα σε όνειρα που δεν είχαν υφή

σε ανθρώπους σκιές με ανούσια φωνή

μπλοκαρισμένη σε λαβύρινθους έχασα το εγώ μου

ζώντας για άλλους, ξόδεψα τον καιρό μου

 

Και τώρα βλέπω τη ζωή μου σκορπισμένη στους πέντε ανέμους

σε μυριάδες κομμάτια από καθρέφτες σπασμένους

χαράμισα τα χρόνια μου σε παιχνίδια στημένα

και ξέχασα να ζήσω, παραμέλησα εμένα

 

Τώρα που βλέπω τον ήλιο να οδεύει στη δύση

κάνω απολογισμό ζωής και με πιάνει θλίψη

το ταξίδι κάπου δω, όπου να' ναι τελειώνει 

μοίρασα τη ζωή μου σ' ανθρώπους που δεν άξιζαν\

κι αυτό με σκοτώνει

 

Αναλώθηκα σε όνειρα που δεν είχαν πατρίδα

σκουριασμένα καράβια με σπασμένη πυξίδα

περιπλανήθηκα σε μονοπάτια, συνοδοιπόρος μου η μοναξιά

νοικιασμένος χρόνος ζωής, συντροφιά μου αναμνήσεις στοιχειά

 

Ψάχνω τον εαυτό μου μέσα στου χρόνου τις γραμμές

διαδρομές αδιάβατες στου χωροχρόνου τις σκιές

λαθραία ταξίδεψα παράνομα, στη λίστα της ζωής

λαθρεπιβάτης έγκλειστη, σε πέτρινη φυλακή  σιωπής

 

Και τώρα μισότρελη, μόνη μου μιλώ δίχως ν' ακούγονται λέξεις

μέσα σε τούτη την ερημιά, που να 'βρεις δύναμη και πόσο να αντέξεις;

κάποτε έλεγα πως αυτή η ατέρμονη σιωπή με σκοτώνει

έμαθα τη γλώσσα της σιωπής, και πια δεν είμαι μόνη...

 

Μαρίζα Τσιτμή