Οι «φωστήρες» τής «Ε.Ρ.Τ.» έκαψαν τον Νίκο Αλιάγα

Οι «φωστήρες» τής «Ε.Ρ.Τ.» έκαψαν τον Νίκο Αλιάγα

Όταν ο «λάθος άνθρωπος» στη «λάθος θέση»

είναι θεσμός στη Δημόσια Τηλεόραση.
 

Ιδεολογικώς είμαι κατά των παρελάσεων·

πολλώ δε μάλλον, είμαι κάθετα αντίθετος προς τις στρατιωτικές παρελάσεις,

παρ’ ότι αναγνωρίζω πως ενίοτε διαθέτουν θετική αφετηρία

(η «25η Μαρτίου» και η «28η Οκτωβρίου» είναι δύο τέτοιες περιπτώσεις,

καθώς συμβολίζουν τον Αγώνα για την Ελευθερία).

 

Απ’ την άλλη,

απεχθάνομαι το γεγονός ότι -έστω υφερπόντως, έστω ακουσίως-

αυτού τού είδους οι εκδηλώσεις

πρεσβεύουν την πολεμόχαρη πλευρά τής Ανθρώπινης Φύσης

και την επικαλύπτουν πάντοτε με ευγενή κίνητρα·

ναι μεν τιμώ τούς πεσόντες πολέμου,

ναι μεν τιμώ τούς παρελαύνοντες αναπήρους πολέμου,

αλλά θεωρώ μέγιστη ασέβεια

να συνοδεύεται η εικόνα αυτών των ανθρώπων από τανκς και λοιπά κατασκευάσματα.

 

Η διαχρονική προπαγάνδα που χρησιμοποιούν όλα τα κράτη ανεξαιρέτως,

είναι ότι ο -εν προκειμένω, παρελαύνων- Στρατός

υπάρχει αποκλειστικά για να διασφαλίζει την Εθνική Ασφάλεια.

 

Γελάω… Γελάω… (που λέει κι η Κατερίνα Λένη)

Γελάω με το κίβδηλο αφήγημα.

«Ο Στρατός υπάρχει για την Άμυνα.».

Γελάω…

 

«Ο Στρατός υπάρχει

για να διασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα τής πατρίδος μας.».

Γελάω…

 

Γελάω διότι ο Στρατός είναι φύσει επιθετική έννοια

και η αφετηρία του, η μήτρα του, το «DN.A.» του,

έχουν τη σφραγίδα που λέγεται «Ιμπεριαλισμός».

Απλά, όταν ένα έθνος, το όποιο έθνος,

αδυνατεί να εκδηλώσει την έμφυτη τάση και ροπή τού είδους μας για επεκτατισμό,

χρησιμοποιείται ο δακρύβρεχτος ισχυρισμός ότι όλα γίνονται για την Άμυνα.  

 

Και φτάνεις να αναρωτιέσαι ευλόγως:

Αφού δεν υπάρχει κράτος που να έχει επιθετικές βλέψεις,

αφού άπαντες οι λαοί θέλουν μόνο την Ελευθερία

και δεν στοχεύουν στην κατάκτηση άλλων εδαφών και άλλων λαών,

γιατί δεν διαλύουμε τούς στρατούς να τελειώνουμε..;

 

Υπ’ αυτό το προσωπικό πλαίσιο σκέψης,

οι στρατιωτικές παρελάσεις δεν αποτελούν το αγαπημένο μου «τηλεοπτικό πρόγραμμα»·

όμως, βαριά τη καρδία,

θα κρίνω τη χθεσινή κάλυψη τής «Ε.Ρ.Τ.» ωσάν να είμαι ο πλέον ορκισμένος «στρατόκαυλος».

 

Οι «φωστήρες» που διοικούν τη Δημόσια Τηλεόραση,

είναι λες και ενσαρκώνουν μία αρχέγονη κατάρα·

(σχεδόν) πάντοτε ρουσφετολογικώς τοποθετημένοι,

(σχεδόν) πάντοτε υπηρετώντας απροκάλυπτα κομματικούς μηχανισμούς,

(σχεδόν) πάντοτε ανίκανοι και άσχετοι.

Τα πρόσωπα αλλάζουν, η κατάρα όχι.

 

Αποτελεί μείζονα ειρωνεία·

οι επιτυχίες τής «Ε.Ρ.Τ.» έρχονται συνήθως κατά τύχη

και οι αποτυχίες τής «Ε.Ρ.Τ.» έρχονται συνήθως βάσει... σχεδίου.

Έτσι, για νιοστή φορά,

αυτοί οι διορισμένοι «φωστήρες» είχαν μία ακόμη φαεινή ιδέα (sic),

η οποία εστέφθη από αποτυχία.

 

Ως συμπαρουσιαστές και συνεκφωνητές τής χθεσινής παρέλασης

επελέγησαν ο διεθνούς φήμης Νίκος Αλιάγας

και η Σοφία Κορμά που είναι αρχισμηνίας τής Πολεμικής Αεροπορίας 

(συνάμα,

παρουσιάζει επί χρόνια την εκπομπή «Αρετή και Τόλμη» στη Δημόσια Τηλεόραση).

Τι υπέροχα πρόσωπα, τι υπέροχο «ζευγάρι»!

Βλέπεις αυτό το γυναικείο πρόσωπο,

βλέπεις αυτήν τη μεσογειακή απάντηση στη Βραζιλιάνα κουκλάρα Ζιζέλ

και ανασύρεται μέσα σου η πασίγνωστη επιτυχία τού Θάνου Πετρέλη

«Θυμίζεις κάτι από Ελλάδα».

Βλέπεις αυτό το ανδρικό πρόσωπο,

βλέπεις αυτήν τη μεσογειακή απάντηση στον Μπράντλεϊ Κούπερ

και σκέφτεσαι ότι το «Παιχνίδι τής Κατάκτησης» δεν χρειάζεται στρατούς.

Βλέπεις αυτά τα πρόσωπα και μονολογείς αυθορμήτως: «Ωραίοι ως Έλληνες»!

 

Όμως, οι προσεγγίσεις που εμπίπτουν στο Συλλογικό Φαντασιωσικό,

δεν συνιστούν τεκμήρια επιτυχίας·

δεν ταιριάζουμε όλοι οι άνθρωποι με όλους,

δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι πλασμένοι για όλα,

ουδείς άνθρωπος είναι πλασμένος για τα πάντα.

 

Σύμφωνοι,

υπήρχαν ορισμένα στοιχεία

που φαινομενικώς απετελούσαν εχέγγυα για τη συγκεκριμένη επιλογή,

αλλά εν τέλει απεδείχθησαν ανεπαρκέστατα.

Ναι μεν ο Νίκος Αλιάγας είναι διακεκριμένος, έμπειρος και γλωσσομαθής παρουσιαστής,

ναι μεν η Σοφία Κορμά έχει ικανοποιητική τηλεοπτική εμπειρία

και θεωρητικώς βρισκόταν -ως στρατιωτικός- στο «γήπεδό» της,

αλλά ο στόχος ουδέποτε επετεύχθη.

 

Η παρουσίαση και η εκφώνηση ήταν υποτονικές· έως και κατατονικές.

Η προσπάθεια να επιδειχθεί η δέουσα ευλάβεια, μετατρεπόταν σε ατολμία.

Η «χημεία» μεταξύ των δύο συνεργατών ήταν ανύπαρκτη.

Τα σαρδάμ ήταν πολλά,

τα ηχοχρώματα ανεβοκατέβαιναν χωρίς λόγο και χωρίς σύνδεση με τα τεκταινόμενα·

υπήρχαν στιγμές που έφτανες να αισθάνεσαι ότι δεν υπήρχε ηχοληψία.

 

Εκφορά τού λόγου χωρίς το παραμικρό συναίσθημα

ή -ακόμη χειρότερα- με προσποιητό συναίσθημα

που λες και επιβαλλόταν από σχετική υπόδειξη τού «auto-cue».

 

Ο απαράβατος ραδιοφωνικός κανόνας που ορίζει ότι

«Απαγορεύεται να εκφωνείς κείμενα και να δίνεις την αίσθηση ότι τα διαβάζεις.»,

παραβιαζόταν βάναυσα και καταστρατηγούταν διαρκώς.

Ακούγαμε διαρκώς δύο ανθρώπους που εμφανώς εδιάβαζαν κείμενο

και μάλιστα με απολύτως άχαρο τρόπο.

Τα πάντα δείχναν’ απροβάριστα,

όλα διέπονταν από προχειρότητα και τσαπατσουλιά.

 

Είναι αδιανόητο·

σε μία εκδήλωση που απαιτεί τη μέγιστη προετοιμασία και τη μέγιστη επικοινωνία,

ήταν -θα το πω καθ’ υπερβολήν, χωρίς όμως να απέχει πολύ τής πραγματικότητας-

σα να πήραν οι ιθύνοντες τής «Ε.Ρ.Τ.» δύο τυχαίους περαστικούς

και τούς είπαν «Ελάτε να κάνετε μια μεταδοσούλα…».

 

Ούτε καν «Ελάτε να κάνετε μια μεταδοσούλα να γουστάρετε…». 

Δεν υπήρχε, ρε παιδί μου,

έστω αυτό το ερασιτεχνικής φύσεως γουστάρισμα

που θα ημπορούσε να περιέσωζε τα προσχήματα.

 

Μία στείρα τυπικότητα, μία τηλεοπτική ξεπέτα.

Καμία στιβαρότητα, καμία συναισθηματική σύνδεση,

μία παντελώς αποπροσανατολισμένη και απωθητική αίσθηση ευθύνης.

 

Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, θέλω να μοιραστώ μαζί σας την ακόλουθη συνθήκη…

 

Όταν εξεκίνησα να γράφω ετούτο το πόνημα,

διέθετα μία πρωτογενή εντύπωση για την ανεπαρκή κάλυψη τής χθεσινής παρέλασης·

δεν είχα συντονιστεί στην «Ε.Ρ.Τ.», δεν είχα παρακολουθήσει τη μετάδοση,
είχα αρκεστεί σε κάμποσα πλάνα

από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς που έκαναν συνδέσεις με τη Δημόσια Τηλεόραση.

 

Όμως, βάσει δεοντολογίας,

όφειλα -προτού ασκήσω κριτική- να αποκτούσα σφαιρική γνώση επί τού θέματος,

καθώς δεν δέχομαι να αδικώ ανθρώπους·

πόσω μάλλον,

χρησιμοποιώντας τη Δημοσιογραφική Καθέδρα και το δημόσιο βήμα μου.

 

Τώρα που αναγιγνώσκετε αυτές τις λέξεις,

βλέπω και ακούω στο «On Demand» την παρέλαση

και η αρχική αρνητική εντύπωσή μου έφτασε να γίνει αποκρυσταλλωμένη άποψη.

Ατυχώς, η μετάδοση τής παρέλασης δεν ήταν απλώς μέτρια· ήταν κάκιστη.

 

Γιατί συνέβη αυτό;

Διότι οι «φωστήρες» τής «Ε.Ρ.Τ.» εθεώρησαν ότι στο πρόσωπο τού Νίκου Αλιάγα

ανεκάλυψαν τη militaire εκδοχή τού υπέροχου Γιώργου Καπουτζίδη

και -άθελά τους- αντιμετώπισαν την Εθνική Παρέλαση ως στρατιωτικοποιημένη «Eurovision».

 

Έτσι, ο διεθνούς βεληνεκούς παρουσιαστής

-ο οποίος έχει καταξιωθεί μέσα από δημοφιλέστατα shows όπως το γαλλικό «The Voice»

και ενετάχθη προσφάτως στο δυναμικό τής «Ε.Ρ.Τ.»-

εγκλωβίστηκε σε έναν αταίριαστο ρόλο

και συμπαρέσυρε τη σαφώς λιγότερο έμπειρη Σοφία Κορμά.

 

Σημειωτέον δε,

ότι η αποτυχία τού εγχειρήματος ήρθε στην πλέον ακατάλληλη στιγμή,

καθώς -ένεκα και των απαγορευτικών μέτρων που ισχύουν για τις μαζικές συναθροίσεις-

εκατομμύρια πολίτες που εθέλησαν να ανατάξουν το εθνικό φρόνημά τους

έστω και εκ τού μακρόθεν,

επάτησαν στο τηλεχειριστήριό τους

το… άφθαρτο κουμπάκι που αντιπροσωπεύει τη Δημόσια Τηλεόραση.
... 

 

Εν κατακλείδι, ακόμα μία μεγάλη ευκαιρία χάθηκε για την «Ε.Ρ.Τ.».

Για την ακρίβεια, ήρθε ακόμα μία επίρρωση τής ισχύουσας κατάρας:

«Για να δικαιούσαι να υπάρχεις στο πρόγραμμα τής “Ε.Ρ.Τ.”,

ή πρέπει να είσαι ήδη ξεθωριασμένος,

ή πρέπει να είσαι διατεθειμένος να ξεθωριάσεις.».

 

Το εντυπωσιακό είναι,

ότι η κατάρα τής «Ε.Ρ.Τ.» έχει και απειλητικό υστερόγραφο:

«Όποιος επιχειρήσει να σπάσει αυτήν την κατάρα, εκδιώκεται.».

 

Είναι πολλά τα λεφτά, (κατ)Άρη.

 

Ο Υπο-Κοσμικός

(Twitter: @Ypokosmikos

https://twitter.com/Ypokosmikos)

 

 https://www.zougla.gr/media/article/i-fostires-tis-ert-ekapsan-ton-niko-aliaga