Σκλάβοι στά χέρια διεστραμμένων βασανιστῶν…


το Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος στορίας


χουμε καί παλαιότερα ναφερθε σέ μία σειρά δυστοπικν βιβλίων καί ταινιν (πό τόν ργουελ καί τόν Χάξλεϊ ς τόν Μπράντμπερυ καί πό τή θρυλική «Μητρόπολη» το Φρίτς Λάνγκ μέχρι τό «Μάτριξ», τό «κουιλίμπριουμ» καί τόσες κόμη), πού θυμίζουν ντονα σα ζομε παγκοσμίως δ καί ρκετά χρόνια - καί κυρίως βέβαια τούς τελευταίους μνες.

Τά σα πίστευτα μως συνεχίζουμε νά βιώνουμε εδικά στήν λλάδα (μέ μία κόμη ψηφίδα μάλιστα στό ψηφιδωτό τς θλιότητας να χει μπε μόλις προχτές μέ τίς νέες νακοινώσεις μέτρων), λο καί περισσότερο φέρνουν στόν νο τό περιβόητο «Σαλό - 120 μέρες στά Σόδομα» το Πιέρ Πάολο Παζολίνι, πως κροθιγς πισήμανα καί σέ προηγούμενο ρθρο.

που μία μάδα φασιστν το καθεσττος κλείνει 18 νέες καί νέους σέ να μεγάλο σπίτι, μέ τή συγκατάθεση τν γονιν τους, καί ναλαμβάνει τή «διαπαιδαγώγησή» τους, πού φυσικά στήν πραγματικότητα εναι κανοποίηση τν διαστροφικν ρέξεων μίας διεφθαρμένης ρχουσας λίτ καί σταδιακή μετατροπή τους σέ δούλους μέσα πό συνεχ βασανιστήρια καί σαδιστικούς ξευτελισμούς.

Τό ν λόγω σοκαριστικό σχόλιο πάνω στή νοσηρή βία τς ξουσίας, τόν ξανδραποδισμό καί τόν ετελισμό το νθρωπίνου προσώπου, μπορε βεβαίως νά παραπέμψει γενικότερα στόν κατευθυνόμενο ν ξελίξει κμαυλισμό καί κφυλισμό τς κοινωνίας μας, πού ποβάλλοντας σταδιακά τίς ξίες καί τήν ξιοπρέπειά της, μεταλλάσσεται σέ μία μορφη μάζα νδρεικέλων χωρίς συνείδηση.

Το ργο δηλαδή πού ζομε καί στήν λλάδα καθ’ λη οσιαστικά τή διάρκεια τς λεγόμενης Μεταπολίτευσης, καί πού τά τελευταα κυρίως χρόνια (πό τήν σφυκτική πιά πίεση τν θυνόντων νον τς νεοταξικς τζέντας καί τς προκάλυπτης σπουδς τν κατά τόπους λακέδων τους) ποδίδει πλέον ρατά τους καταστροφικούς του καρπούς.

Εδικά μως ρρωστημένη μφαση το Παζολίνι στά σαδιστικά βασανιστήρια πού σταδιακά θίζουν τούς σκλάβους, δέν μπορε νά μή θυμίσει τό πίσης σαδιστικό παιχνίδι τν συνεχν παλινωδιν, λεκτικν μπαιγμν, προσθαφαιρούμενων μέτρων καί ντιμέτρων, ξεδιάντροπων διακρίσεων καί πιλεκτικν συμπεριφορν, καθώς καί κάθε λογς κόμη ξευτελισμν, στό ποο κατάπαυστα πλέον μς ποβάλλει το κραα φασιστικό καθεστώς μέ τήν ψευτοδημοκρατική προβιά (ξευτελισμν πού δέν χουν φυσικά καμία πολύτως σχέση μέ λόγους γειονομικς προστασίας καί πού θά ταν παντελς δύνατο νά ρμηνευθον, κόμη καί ν ποδεχόμασταν λο τό φήγημα τς δθεν φονικότατης πανδημίας).

λλά δέν μπορε φυσικά νά μή θυμίσει καί τή στάση τς λληνικς κοινωνίας, πού ς πί τό πλεστον συνεχίζει νά ποδέχεται παθητικά τόν συνεχς κλιμακούμενο ξευτελισμό της, μέσα πό ατή τήν διόμορφη (καί θριαμβευτική γιά τό σύστημα) φαρμογή τν συνδρόμων τς Στοκχόλμης καί το βραστο βατράχου.

κε κριβς βρισκόμαστε :

γονατιστοί πέναντι σέ ψυχικά ρρωστους βασανιστές πού δέν τούς ρκε στόχος τς τελικς μας ξόντωσης, λλά πιδιώκουν νδιάμεσα καί νά τσακίσουν τίς ψυχές μας, νά ξαφανίσουν μέσα μας κάθε στερνό χνος ξιοπρέπειας.

Γονατιστοί πάντα μες καί σταθερά ποχαυνωμένοι.

Πεπεισμένοι κόμη τι ποιος καταθέτει λόγο ληθείας πέναντι στο χυδαο ψέμα τς καθεστωτικς ντινόησης τν πάντων, εναι ψεκασμένος συνωμοσιολάγνος καί μισητός «χθρός το λαο».

Πεπεισμένοι τι λα, στω καί μετ’ μποδίων, χουν πάρει γενικά τόν δρόμο τους, μέ τή βοήθεια τν κάθε λογς «εδικν» καί τν πολιτικν ντολέων τους, καί τι σέ λίγο πανσθενής καί θεοποιημένη «πιστήμη» (διά τν μβολίων καί τν λοιπν πιτευγμάτων της) θα παναφέρει τίς ζωές μας στήν πρό νός τους πολυπόθητη «κανονικότητα» και «μαλότητα».

Πεπεισμένοι κυρίως τι ο δήμιοί μας δέν εναι δήμιοι, λλά φίλοι, πού κάνουν βεβαίως καί κάποια «νθρώπινα λάθη», λλά κατά τά λλα μς… προσέχουν καί γωνίζονται γιά τήν γεία μας καί τό καλό μας.

 Καί χι πλς πεπεισμένοι, λλά νίοτε καί εγνώμονες.

κόμη καί τώρα.…