Τι ταξίδι γελοίο!---Εκδόσεις Οσελότος


Ένα βαγόνι αδειανό το δικό μου ταξίδι

το πεπρωμένο οδηγός τι είδους κι αυτό παιχνίδι

της νύχτας δρομολόγιο ήτανε η γραμμή του

αφετηρία άγνωστη, ο χρόνος η σιωπή του

 

Ένα τρένο αδειανό με σπασμένα τα φρένα

με πήρε μαζί του και τρέχει ολοένα

εισιτήριο η ζωή, μήπως ξέχασα να χτυπήσω;

κάποιος άλλος μου το' κοψε δε πρόλαβα ούτε καν να ρωτήσω

 

Μια πορεία τρελή και με φώτα σβησμένα

σ' ένα τρένο του τρόμου, τόσα χρόνια χαμένα

συνεπιβάτης η μοναξιά χωρίς προσωπείο

η μοίρα σταθμάρχης, τι ταξίδι γελοίο!

 

Απ' το τζάμι κοιτάζω το παρελθόν σα ταινία

πολιτεία ανάμνηση, διάσπαρτα παντού ονείρων μνημεία

Μα να ! Μια φιγούρα σκιά απέναντί μου κοιτάζω

κουρασμένη ζωή, καθρέφτης σου είμαι....πόσο σου μοιάζω... 

Μαρίζα Τσιτμή