Κλείστηκε όλη η ζωή μας σε μηνύματα....

Η αξία της αναπνοής μας σφραγισμένη με μάσκες και οι μέρες περνούν σε φακέλους λογαριασμών με ημερομηνία λήξεως ... Ονειρεύεσαι θάλασσα, εξοχή, φαντάζεσαι ότι περπατάς ελεύθερος σε πλατείες και δρόμους, κάθε βόλτα είναι σαν αποχαιρετισμός.

Και να πάρει ο διάολος δεν χωράνε όλα αυτά σε μια τελευταία σελίδα....φόβου....

Έχουν αλληθωρίσει τα μάτια μας διαβάζοντας πάνω από ένα χρόνο τώρα νόμους και παρανόμους, που χαρακτηρίζουν την ζωή μας σαν δημόσια περιουσία προς εκποίηση.

Κατάντησες σαν τους φυλακισμένους να μετράς μέρες εγκλεισμού σου και να στέλνεις μηνύματα για να βρεθείς για λίγο έξω από τους ασφυκτικούς τοίχους του σπιτιού σου... κοιτάζεις αλλοτινές φωτογραφίες από στιγμές ελευθερίας και σου πιάνει μια μελαγχολία

«Εγώ δίπλα στο καφέ-μπαρ λίγο πριν »,

«Εγώ μέσα στο δάσος πριν »,

«Εγώ δίπλα σε μια πηγή πριν »,

«Εγώ δίπλα στην Ελένη πριν αυτοκτονήσει»…

«Εγώ δίπλα στη ξαδέρφη μου πριν «φύγει» 

Το άλμπουμ δεν θα χωρέσει όλα τα αποχαιρετιστήρια κλικ στο παράξενο ταξίδι αυτό...που μας δρομολόγησαν...

Ο μόνος δίκαιος λογαριασμός που είχαμε ως Έλληνες ήταν αυτός απέναντι στην πατρίδα κι αυτός έμεινε ανεξόφλητος

 

Καλή δύναμη σε όλους τους Έλληνες

Μαρίζα Τσιτμή