Παλεύοντας με αόρατη λήθη...


Στον έρωτα ο χρόνος είναι στιγμή και η στιγμή χρόνος

Μια μέρα μαζί σου ισοδυναμούσε με χίλιους αιώνες.... έφτανε ένα σου μόνο βλέμμα για να νιώσω όλο τον κόσμο δικό μου ....

Οι σιωπές μακρόσυρτες ρυθμισμένες στις φλύαρες εικόνες του μυαλού μου... Όσο περνά ο καιρός και πληθαίνουν τα χρόνια της απουσίας σου φοβάμαι το θάμπωμα της θύμησης, φοβάμαι το ξεθώριασμα της μορφής σου..

.φοβάμαι τα τυχαία συναπαντήματα των φίλων σου στους ανώνυμους δρόμους των αναμνήσεων....

 Δυο μενεξέδες φως ήταν τα μάτια σου που φώτιζαν τα μονοπάτια της ψυχής μου.

Μαρίζα Τσιτμή.