Τι να σου πω και τι να μου πεις, έφυγες νωρίς κι εγώ εδώ είμαι ακόμα


Η απουσία σου κενό που όλο και μεγαλώνει

σαν σκιά μέσα στο χρόνο ταξιδεύω τώρα πια μόνη

τις νύχτες η μοναξιά μάστιγα που πονάει

το παρελθόν ενοχές απ' τις στάχτες γεννάει

 

Ο χρόνος βίαιος συνωμοτεί με τον πόνο

αιχμαλωτίζουν τη σκέψη σε ανύπαρκτο κόσμο

οι φόνισσες νύχτες κεντάνε σα σε καμβά στη ψυχή μου αναμνήσεις

βελονιά και πληγή, τόσο πόνο πως να αντέξεις, πόσο να κρατήσεις;

 

Οι ώρες βουβές, φρουροί ακοίμητοι σε συνεχόμενη βάρδια

γράφουν- σβήνουν απ' τη λίστα της ζωής με του τρομοκράτη χρόνου την άδεια

κι εγώ μόνη, χωρίς εσένα εγκλωβισμένη σ' έναν άγνωστο κόσμο που με τρομάζει

έχω  αφεθεί στου χρόνο τον ίλιγγο κι όπου με βγάλει...

Μαρίζα Τσιτμή