Χρόνε σταμάτα να τρέχεις

 
Χρόνε σταμάτα να τρέχεις για να προλάβω τη ζωή

πριν στρίψει στη γωνία κι απ' τα μάτια μου χαθεί

με την ταχύτητα που τρέχεις κάνεις τη ζωή μας τόσο μικρή

μπρος στην αιωνιότητα σου χρόνε, μοιάζει να είναι μία στιγμή

 

Χρόνε στάσου, μη τρέχεις για να προλάβω να δω

τις ομορφιές της ζωής πριν στο τούνελ σου μπω

έχεις αφηνιάσει κι εγώ σα τρελή ξοπίσω σου τρέχω

άραγε πόση πίστωση χρόνου από σένα ακόμη να έχω;

 

Το κοντέρ σου τρελάθηκε και δε σε προλαβαίνω

μια ανάσα να πάρω, χρόνο δεν έχω

ξημερώνεις και βραδιάζεις σε ρυθμό τρελό

με αρχιτρομοκράτη μοιάζεις δεν έχεις Θεό

 

Τα ρολόγια όλου του κόσμου χρόνε τα τρέλανες

ρυθμισμένα στη ξέφρενη πορεία σου, δρομείς μας έκανες

για φύλακές σου έχεις τις ώρες που σ' ακολουθούν πιστά

έναν ολόκληρο αιώνα, εσύ τον κάνεις να μοιάζει μία σταλιά

 

Το σήμερα το κάνεις χθες, πιο γρήγορα κι απ' την αστραπή

μέσα στον κουρνιαχτό σου οι αναμνήσεις  μας μικρές οάσεις στη ψυχή

στ' αρχέγονα αρχεία σου γράφεις και σβήνεις ονόματα απ' τη λίστα της ζωής

ενοικιαστές σου είμαστε, όποτε θέλεις μας διώχνεις, δε μπορεί να σε σταματήσει κανείς

 

Πόσο θα 'θελα χρόνε να 'χα τη δύναμη να σε σταματήσω

μέσα στο χωροχρόνο σου για πάντα να σε κλείσω

ν' απαλλαγούμε από σένα χρόνε Δυνάστη να μη μετράμε χρόνια

να χαιρόμαστε τη ζωή ωσάν μια άνοιξη που κρατά αιώνια !

 Μαρίζα Τσιτμή