Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2022

Ότι ποθήσαμε και δεν αγγίξαμε... ένας κυκεώνας σκέψεων--Μαρίζα Τσιτμή


Ότι ποθήσαμε και δεν αγγίξαμε, μας συνοδεύει σε όλο το ταξίδι της ζωής μας..--

Εκδόσεις Οσελότος

Το πλάνεμα της σκέψης, ο πόθος της νοσταλγίας, για ότι όμορφο ονειρευτήκαμε το πλησιάσαμε κάποια στιγμή, αλλά δεν το αγγίξαμε. Αυτή η σκέψη, μας συντροφεύει καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας...Κι όσο περνούν τα χρόνια η αίσθηση του χαμένου ονείρου, γίνεται όλο και πιο τυραννική στο μυαλό μας αναζητώντας ευθύνες του εαυτού μας γιατί δεν το διεκδικήσαμε πιο έντονα, γιατί αφήσαμε να χαθεί το όνειρο στη καταχνιά του χρόνου... Έρχονται στιγμές που πνίγομαι, όταν σκέφτομαι τι άφησα να φύγει...

...Επιθυμίες ανομολόγητες, τόσα και τόσα καταχωνιασμένα στα συρτάρια του χρόνου... Απόψε πάλι η σκέψη μου πήγε στα παλιά...δρόμος αβύσσου, λυτρωμό δε βρίσκεις... νοσταλγικές φωνές, αλλοτινές αγάπες μακρινές, θύμησες που πονάνε..

Κάποτε πίστεψα μέσα από τη λησμονιά θα έβρισκα ότι έχασα και ότι η ζωή μου είχε κλέψει, μάταια ...Δυστυχώς λησμονιά δεν υπάρχει, κι όσοι λένε ότι λησμόνησαν, ψέματα λένε.. Στη συνοικία των αναμνήσεων, λήθη ποτέ κανείς δεν συνάντησε.

Σκέψεις πολλές, οι δρόμοι γεμάτοι από φιγούρες, σκιές παντού. Όλοι γύρω μου ξένοι, κι όλοι μόνοι, κι όπως μόνη ήρθα, μόνη και θα φύγω, με μοναδικές αποσκευές ένα σύννεφο από αναμνήσεις ...καταθέτοντας στο χρόνο το ενοικιαστήριο ζωής...

Μαρίζα Τσιτμή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Οποιοσδήποτε κάνει σχόλια φέρει και την ευθύνη αυτών που λέει και ο κάθε αναγνώστης είναι ελεύθερος να τον χαρακτηρίζει από αυτά. Παρόλα αυτά ,γνώμες από κομματόσκυλα θα διαγράφονται γιατί η εποχή τους πέρασε, ότι έφαγαν έφαγαν και όσο κακό έκαναν στην Ελλάδα έκαναν.