Και ξαφνικά γίναμε όλοι κριτές για τον Καποδίστρια...όπως ακριβώς ένας σομελιέ αντιμετωπίζει το νερό... με καχυποψία, υπεροψία και τη βεβαιότητα ότι «δεν έχει αρκετό βάθος».Την ίδια στιγμή το κοινό, αυτό το αφελές σώμα χωρίς θεωρητικό υπόβαθρο, συνεχίζει να συγκινείται και να χειροκροτεί όρθιο το δημιούργημα του κυρίου Σμαραγδή....
Η αντίφαση είναι σχεδόν ποιητική: οι ειδικοί ενοχλούνται επειδή η ταινία τολμά να είναι κατανοητή, συγκινησιακή και εθνικά φορτισμένη, ενώ οι θεατές τη λατρεύουν ακριβώς γι’ αυτό.
Σε έναν κόσμο όπου η απόσταση από το κοινό θεωρείται απόδειξη ποιότητας, η επιτυχία μοιάζει με ύποπτο ελάττωμα. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα της ταινίας: ότι δεν ζήτησε άδεια από κανέναν για να αγαπηθεί...!!!
Πριν από μερικές ημέρες είδα την ταινία...Εξαιρετικός ο Αντώνης Μυριαγκός, ο Κοντογιαννίδης, ο Ιατρόπουλος, ο Χαλκιάς κτλ.. και πέρα από κάποιες σκηνοθετικές "υπερβολές" έχω να πω ότι:
Ίσως αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας ως κυβερνήτης υπήρξε αποτελεσματικός σε έναν τόπο που έχει μάθει να συγχωρεί την αποτυχία αλλά να δυσπιστεί απέναντι στην τάξη !!!Η αγάπη του Καποδίστρια για την πατρίδα ενοχλεί, γιατί δεν ήταν ρητορική, δεν εξαντλήθηκε σε σημαίες και επετείους, αλλά μεταφράστηκε σε θεσμούς, περιορισμούς και αποφάσεις που δεν ζητούσαν χειροκρότημα. Και αυτό είναι πάντα ύποπτο.
Όσο για τον σεβασμό που του έτρεφαν η Ελβετία, η Γαλλία, η Ρωσία και άλλες χώρες, αυτός ενοχλεί ίσως περισσότερο απ’ όλα, διότι καταρρίπτει την παρηγορητική ιδέα ότι η Ελλάδα υπήρξε πάντα ένα αφελές επαρχιακό επεισόδιο στα μάτια της Ευρώπης. Ο Καποδίστριας δεν ήταν ο «γραφικός Βαλκάνιος» σε ξένα σαλόνια, ήταν συνομιλητής, θεσμικός παίκτης, άνθρωπος με κύρος. Και αυτό δεν ταιριάζει με τη σύγχρονη ανάγκη μας να πιστεύουμε ότι η διεθνής αναγνώριση είναι είτε μύθος είτε προϊόν δημοσίων σχέσεων.
Κάθε αφήγηση στο πρόσωπό του Καποδίστρια, μας θυμίζει κάτι άβολο: πως υπήρξε μια στιγμή που η Ελλάδα δεν ζητούσε κατανόηση, αλλά απαιτούσε σεβασμό. Και πως αυτός ο σεβασμός δεν χαρίστηκε, κερδήθηκε....
Σημείωση: Η Αυστρία και η Αγγλία δεν επικράτησαν επειδή υπήρξαν ισχυρότερες, αλλά επειδή βρήκαν έναν παλιό, δοκιμασμένο σύμμαχο, τον ελληνικό κατακερματισμό. Δεν χρειάστηκε να επιβάλουν τη βούλησή τους, αρκούσε να την παρακολουθούν να εφαρμόζεται εκ των έσω. Γιατί όταν ένας λαός διχάζεται με τόση επιμέλεια, η Ιστορία απλώς κρατά πρακτικά και η μοίρα του έθνους σφραγίζεται χωρίς θόρυβο.........
Η Αγγλία προχθές εξέφρασε παράπονα στην Ελλάδα, καθώς στην ταινία τονίζεται ο σκοτεινός της ρόλος στα γεγονότα εκείνης της εποχής....(να μην το πούμε; Να αλλοιώσουμε την ιστορία;)..Όταν οι ιδεολογίες δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του τόπου και του λαού, "κανονικά", δεν πρέπει να μιλάνε, διαφορετικά... εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα...Ας μην ξεχνάμε ότι με πρόσχημα τη Δημοκρατία, τα εγκλήματα κατά των λαών αποκτούν θεσμικό τόνο και διεθνή αποδοχή. Αναρωτιέμαι, γιατί άραγε η Τέχνη του κυρίου Σμαραγδή προκαλεί τόσες αντιδράσεις...τη στιγμή που η Τέχνη άλλων καλλιτεχνών που ενώ θίγει, αλλοιώνει και κάποιες φορές χλευάζει ιστορικά και θρησκευτικά σύμβολα, γεγονότα και πρόσωπα, είναι αποδεκτή
Όλοι οι Έλληνες πρέπει να δουν την ταινία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .