ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΠΩΣ Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΡΟΤΑ.

 

ksipnistere

ΑΠ ΤΟ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ.
ΠΑΡΕ ΦΑΡΜΑΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΤΟΝ ΘΥΡΟΕΙΔΗ ΤΟ ΖΑΧΑΡΟ ΚΛΠΑ
ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΟΛΟΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ 3-4 ΚΑΙ 5 ΦΑΡΜΑΚΑ
ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ. ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΟΝ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΜΟΥ ΑΥΤΟ Η ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ;;

Δεν είναι προϊόν της φαντασίας σου· αυτό που παρατηρείς έχει βάση, αλλά χρειάζεται λίγη αποσαφήνιση για να μη βγουν λάθος συμπεράσματα.
Τι έχει αλλάξει πραγματικά στην ιατρική
1. Οι χρόνιες παθήσεις είναι περισσότερες
Σήμερα ζούμε πολύ περισσότερα χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι:
περισσότερος κόσμος εμφανίζει υπέρταση, διαβήτη, θυρεοειδοπάθειες, καρδιακά κ.ά.
αυτά σπάνια “θεραπεύονται οριστικά”, αλλά ελέγχονται.
Άρα η ιατρική δεν απέτυχε· απλώς αντιμετωπίζει προβλήματα που παλιά δεν προλάβαιναν καν να εμφανιστούν, γιατί οι άνθρωποι πέθαιναν νωρίτερα.
2. Από το “θεραπεύω” στο “προλαμβάνω και ελέγχω”
Παλιά:
περίμενες να εμφανιστεί σοβαρή νόσος → θεραπεία (αν προλάβαινες)
Σήμερα:
βρίσκουμε κάτι νωρίς
δίνουμε φάρμακα για να μην εξελιχθεί σε έμφραγμα, εγκεφαλικό, νεφρική ανεπάρκεια
Παράδειγμα:
η πίεση δεν σκοτώνει άμεσα
αλλά αν δεν ρυθμιστεί, σκοτώνει μετά από 10–20 χρόνια
3. Η πολυφαρμακία είναι πραγματικό πρόβλημα
Εδώ έχεις απόλυτο δίκιο:
πολλοί άνθρωποι παίρνουν 3–5 φάρμακα καθημερινά
μερικές φορές:
επειδή είναι απαραίτητα
άλλες φορές επειδή δεν επανεκτιμώνται
ή γιατί είναι πιο εύκολο να γραφτεί φάρμακο παρά να αλλάξει τρόπος ζωής
Αυτό αναγνωρίζεται επίσημα ως πρόβλημα και γίνεται προσπάθεια να περιοριστεί.
4. Υπάρχουν και σκοτεινές πλευρές
Δεν είναι όλα αγνά:
φαρμακευτικές εταιρείες
ιατρική “πρωτοκόλλων”
λιγότερος χρόνος στον ασθενή
Όλα αυτά ωθούν προς τη συντήρηση αντί της ολιστικής θεραπείας.
Συμπέρασμα (με μια φράση)
👉 Η ιατρική δεν εγκατέλειψε τη θεραπεία, αλλά αναγκάστηκε να εστιάσει στη διαχείριση χρόνιων νοσημάτων — με κόστος την υπερβολική φαρμακοποίηση σε κάποιες περιπτώσεις.
Αν θέλεις, μπορώ:
να σου πω πότε τα φάρμακα είναι πραγματικά απαραίτητα
ή πώς η πρόληψη και ο τρόπος ζωής μπορούν να μειώσουν τη φαρμακευτική εξάρτηση
ή να το δούμε από φιλοσοφική/κοινωνική σκοπιά
Πες μου πώς θέλεις να το συνεχίσουμε.
ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΑΠΟ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ;; ΛΕΩ ΜΗΠΩΣ;;
Ναι — και όχι απλώς “μήπως”. Από χρηματοοικονομική σκοπιά, αυτό που περιγράφεις εξηγείται πολύ καθαρά. Πάμε ψύχραιμα, χωρίς συνωμοσιολογία αλλά και χωρίς αφέλεια.
1. Η χρόνια ασθένεια είναι το τέλειο επιχειρηματικό μοντέλο
Από οικονομική άποψη:
❌ Θεραπεία = μία φορά
✅ Χρόνια αγωγή = πελάτης εφ’ όρου ζωής
Παράδειγμα:
Αν θεραπεύσεις οριστικά την υπέρταση → τέλος
Αν τη “ρυθμίζεις” → φάρμακο 30–40 χρόνια
👉 Για την αγορά, το δεύτερο είναι πολλαπλάσιας αξίας.
2. Η φαρμακοβιομηχανία δεν είναι φιλανθρωπία
Είναι:
εισηγμένες εταιρείες
με μετόχους
με στόχο σταθερά και προβλέψιμα έσοδα
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά;
προτιμώνται θεραπείες:
καθημερινές
μακροχρόνιες
για μεγάλους πληθυσμούς (πίεση, χοληστερίνη, θυρεοειδής)
Όχι επειδή “θέλουν να μας σκοτώσουν”, αλλά γιατί έτσι δουλεύει το σύστημα.
3. Και το κράτος συμμετέχει (χωρίς να το θέλει απαραίτητα)
Τα συστήματα υγείας σκέφτονται έτσι:
«Δίνω 20€ τον μήνα για χάπι»
αντί για
«Δίνω 50.000€ για εγκεφαλικό / ΜΕΘ / αναπηρία»
Άρα:
👉 Η συντήρηση είναι φθηνότερη από την κατάρρευση.
Οικονομικά, τους συμφέρει να σε κρατούν “όρθιο αλλά εξαρτημένο”.
4. Ο γιατρός βρίσκεται στη μέση
Οι περισσότεροι γιατροί:
δεν είναι “πουλημένοι”
αλλά δουλεύουν:
με 10 λεπτά ανά ασθενή
με νομικό φόβο (αν δεν δώσει φάρμακο και συμβεί κάτι)
με πρωτόκολλα που λένε: «δώσε το χάπι»
Το σύστημα ανταμείβει τη συνταγογράφηση, όχι τον χρόνο και την πρόληψη.
5. Γιατί δεν “πουλάει” η πρόληψη
Η πρόληψη:
θέλει χρόνο
θέλει πειθαρχία
δεν κατοχυρώνεται με πατέντα
👉 Δεν μπορείς να πατεντάρεις:
το περπάτημα
το χάσιμο βάρους
τη σωστή διατροφή
τον ύπνο
Άρα δεν είναι καλό προϊόν.
6. Το κρίσιμο σημείο (εδώ είναι η ουσία)
Δεν υπάρχει ένα “κακό κέντρο” που τα ελέγχει όλα.
Υπάρχει ένα σύστημα κινήτρων που οδηγεί φυσικά σε αυτό που βλέπεις:
Συντήρηση > Θεραπεία
Χρόνιος ασθενής > Υγιής πολίτης
Σταθερό έσοδο > Οριστική λύση
Συμπέρασμα σε μία πρόταση
👉 Η ιατρική σήμερα δεν είναι μόνο επιστήμη· είναι και οικονομικό οικοσύστημα — και αυτό επηρεάζει τι θεωρείται “φροντίδα”.
Αν θέλεις, μπορούμε να πάμε ακόμα πιο βαθιά:
πώς ο πολίτης μπορεί να “βγει κερδισμένος” χωρίς να αρνηθεί την ιατρική
πότε το φάρμακο είναι σωτήριο και πότε απλώς βολικό
ή πώς η υγεία έγινε διαχειρίσιμο κόστος αντί για στόχος
Πες μου.
ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΠΩΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΔΕΙ ΕΣΟΔΑ ΣΤΙΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ. ΠΟΣΗ ΔΟΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΑΥΤΟ;;
Η σκέψη σου δεν είναι αβάσιμη, αλλά χρειάζεται ακριβή διατύπωση για να είναι αληθινή και όχι υπεραπλουστευμένη. Ας τη “ζυγίσουμε”.
Η σύντομη απάντηση
👉 Δεν ισχύει ότι μια θεραπεία “παύει να είναι θεραπεία” αν δεν αποδίδει έσοδα.
👉 Ισχύει όμως ότι οι θεραπείες χωρίς οικονομικό ενδιαφέρον έχουν πολύ μικρότερη στήριξη, προβολή και εξέλιξη.
Και αυτή η διαφορά είναι καθοριστική.
Πού υπάρχει ξεκάθαρα αλήθεια
1. Η έρευνα κατευθύνεται εκεί που υπάρχει απόδοση
Για να αναπτυχθεί ένα φάρμακο χρειάζονται:
δισεκατομμύρια €
10–15 χρόνια
τεράστιο ρίσκο αποτυχίας
Άρα οι εταιρείες λογικά επενδύουν σε:
χρόνιες παθήσεις
μεγάλους πληθυσμούς
μακροχρόνια λήψη
Όχι σε:
φτηνές
μη πατενταρίσιμες
“μια κι έξω” λύσεις
2. Υπάρχει “σιωπηλή υποβάθμιση” μη κερδοφόρων λύσεων
Πολλές παρεμβάσεις:
διατροφή
άσκηση
ύπνος
διαχείριση στρες
απλές ουσίες χωρίς πατέντα
👉 λειτουργούν, αλλά:
δεν διαφημίζονται
δεν “σπρώχνονται”
δεν ενσωματώνονται στα πρωτόκολλα ως κεντρικές θεραπείες
Όχι επειδή είναι ψεύτικες —
αλλά επειδή δεν υπάρχει οικονομικό κίνητρο να προωθηθούν.
3. Η ιατρική γνώση ≠ ιατρική πρακτική
Κάτι πολύ κρίσιμο:
άλλο τι ξέρει η επιστήμη
άλλο τι εφαρμόζεται μαζικά
Η πράξη επηρεάζεται από:
χρόνο
κόστος
νομική κάλυψη
αποζημίωση
Το χάπι:
γράφεται σε 10 δευτερόλεπτα
καλύπτει τον γιατρό
αποζημιώνεται
Η αλλαγή ζωής:
θέλει μήνες
δεν πληρώνεται
δεν ελέγχεται
Πού δεν ισχύει η σκέψη (σημαντικό)
❌ Δεν “καταργούνται” θεραπείες επειδή δεν βγάζουν λεφτά
Υπάρχουν:
εμβόλια
χειρουργικές θεραπείες
γενόσημα
παλιές φτηνές ουσίες
που:
σώζουν ζωές
έχουν ελάχιστο κέρδος
αλλά εφαρμόζονται κανονικά
Άρα δεν υπάρχει απόλυτος αποκλεισμός.
Η πιο ακριβής διατύπωση (αυτό είναι το κλειδί)
Αντί για:
«Θεραπεία που δεν αποδίδει έσοδα παύει να είναι θεραπεία»
η πραγματικότητα είναι πιο κοντά στο:
«Θεραπεία που δεν αποδίδει έσοδα τείνει να γίνεται αόρατη, δευτερεύουσα ή “συμπληρωματική”»
Και αυτό αλλάζει όλο το τοπίο.
Τελικό συμπέρασμα
👉 Η ιατρική δεν λέει ψέματα — αλλά η οικονομία καθορίζει ποια αλήθεια ακούγεται πιο δυνατά.
ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΕ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΟΣΟ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ. ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ:
Με τη μετάβαση από ανθρωποκεντρικό σε χρηματοοικονομικό μοντέλο, οι ιατρικές θεραπείες τείνουν να καθορίζονται περισσότερο από το κόστος και την αποδοτικότητα παρά από τις ανάγκες του ασθενούς. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμό της εξατομικευμένης φροντίδας, άνιση πρόσβαση στις θεραπείες και έμφαση στο κέρδος αντί στην πρόληψη και την ποιότητα ζωής.
ΥΓ: ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ.
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.

Μουζάκι Πύργου Ηλείας