Τετάρτη, Ιανουαρίου 7

Πήγα κι εγώ να την δω.--Ο Καποδίστριας δεν ζητά αντάλλαγμα. Δεν έχει παρέα, δεν έχει μηχανισμό, δεν έχει αυλή. Έχει ανιδιοτέλεια. Έχει Πίστη.Κάνει τον Σταυρό του.. μιλάει με την Παναγία σαν να μιλάει στη μάνα του

Εκεί καταλαβαίνεις τι θα πει ηγέτης!! Κάποιος που βάζει την Ελλάδα πάνω απ’ τον εαυτό του.

Βάγια Καρινου--Πήγα κι εγώ να την δω.

Και βγήκα με ένα βάρος στο στήθος και ένα νεύρο στο κεφάλι. Γιατί ο Καποδίστριας δεν είναι απλώς ταινία..είναι καθρέφτης. Και άμα τον κοιτάξεις καλά, πονάει!
Η μαγεία του σεναρίου είναι ότι σου δείχνει έναν άνθρωπο που μπορεί να ενώσει δυο θηρία ,δυο καπεταναίους. Όχι με ίντριγκες, όχι με «πάρε–δώσε», αλλά με λόγο καθαρό και ψυχή!! Εκεί καταλαβαίνεις τι θα πει ηγέτης!! Κάποιος που βάζει την Ελλάδα πάνω απ’ τον εαυτό του. Που δεν μετράει το κέρδος, αλλά το χρέος.Η ταινία σου θυμίζει πως κάποτε υπήρχε ένας άνθρωπος που πάλευε να ενώσει ένα διαλυμένο έθνος. Και σήμερα εμείς δυσκολευόμαστε να κρατήσουμε ενωμένο ένα χωριό, έναν σύλλογο, μια παρέα.
Ο Καποδίστριας δεν ζητά αντάλλαγμα. Δεν έχει παρέα, δεν έχει μηχανισμό, δεν έχει αυλή. Έχει ανιδιοτέλεια. Έχει Πίστη.Κάνει τον Σταυρό του.. μιλάει με την Παναγία σαν να μιλάει στη μάνα του και συνεχίζει. Όταν όλα γύρω είναι φωτιά και μαχαίρι, εκείνος κρατάει το τιμόνι με προσευχή ..και σε πιάνει ένας παραλογισμός. Γιατί από εκείνον φτάσαμε στους "φραπέδες". Στους πολιτικούς του καναπέ, του «έλα μωρέ», του καφέ στο χέρι και της εξουσίας στο πόδι. Στους ανθρώπους που δεν μπορούν να συμφιλιώσουν ούτε ένα τραπέζι , πόσο μάλλον καπεταναίους...Που δεν ενώνουν, αλλά χωρίζουν, γιατί απ’ τη διχόνοια τρώνε.
Σήμερα έχουμε πολιτική με λόγια πολλά, πράξεις καμία...Γιατί από έναν άνθρωπο που πάλευε να μαζέψει ένα διαλυμένο κράτος, φτάσαμε στο σήμερα... Στη λογική του «να τη βγάλουμε», «να τακτοποιηθούμε», «να μην ανοίξουμε μέτωπα». Στους "φραπέδες" που γεννιούνται πρώτα στις μικρές κοινωνίες και μετά γίνονται καθεστώς. Πίστη μόνο όταν βολεύει, πατρίδα μόνο όταν έχει μικρόφωνο. Κανείς δεν γονατίζει, κανείς δεν θυσιάζεται, όλοι «ξέρουν καλύτερα». Και η Παναγία έγινε φόντο, όχι στήριγμα.
Η ταινία δεν ωραιοποιεί. Σου λέει απλά: έτσι ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που δούλευε για όλους, χωρίς να κοιτάει τον εαυτό του.
Φεύγεις και σκέφτεσαι ένα πράγμα μόνο:
δεν μας λείπουν οι ήρωες. Μας λείπει η ντροπή!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .