Το γαϊδουράκι γονάτισε στη μέση του καλντεριμιού και δεν σηκώθηκε ούτε όταν ο ξάδερφός μου τράβηξε δυνατά το σκοινί.
Οι τουρίστες σταμάτησαν να γελούν.
Όταν σήκωσα το σαμάρι, είδα τις ανοιχτές πληγές που εκείνος έκρυβε με παλιά υφάσματα.
Και στο αποθηκάκι βρήκα το φάρμακο, ανοιγμένο εδώ και δέκα μέρες.
ΤΟ ΓΑΪΔΟΥΡΑΚΙ ΠΟΥ ΓΟΝΑΤΙΣΕ
Το μεσημέρι εκείνο η ζέστη είχε αδειάσει τα σοκάκια.
Τα άσπρα σπίτια έλαμπαν τόσο δυνατά, που πονούσαν τα μάτια. Οι πέτρες στο καλντερίμι έκαιγαν. Ακόμη και οι γάτες είχαν κρυφτεί κάτω από τις σκάλες.
Ο ξάδερφός μου όμως συνέχιζε τις διαδρομές.
"Μόνο άλλη μία", είπε. "Έχουν πληρώσει."
Ο Μάρκος στεκόταν δίπλα στο λιμάνι με σκυμμένο κεφάλι.
Ήταν το πιο γέρικο από τα τρία γαϊδουράκια της θείας μου. Γκρι, με μαύρη γραμμή στη ράχη και μάτια τόσο ήρεμα, που όταν ήμουν μικρή νόμιζα ότι καταλάβαινε κάθε λέξη.
Τότε του έπλεκα κορδέλες στην ουρά.
Τώρα κοιτούσε μόνο το χώμα.
Η θεία μου είχε ξεκινήσει τη μικρή δουλειά πριν από χρόνια. Τα ζώα κουβαλούσαν ελαφριές αποσκευές από το λιμάνι ως τα δωμάτια πάνω στον λόφο.
Όχι ανθρώπους.
Όχι κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο.
Όχι ασταμάτητα.
Μετά το χειρουργείο της, ο γιος της, ο Πέτρος, ανέλαβε.
"Θα το κάνω επαγγελματικό", είπε.
Επαγγελματικό σήμαινε περισσότερες κρατήσεις.
Βαρύτερες βαλίτσες.
Λιγότερες στάσεις για νερό.
Και τουρίστες πάνω στα ζώα επειδή "το πακέτο το περιλαμβάνει".
Εγώ κρατούσα τις κρατήσεις και βοηθούσα με τα ζώα.
Έβλεπα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Αλλά κάθε φορά που μιλούσα, ο Πέτρος απαντούσε:
"Μην κάνεις σαν τη μάνα μου. Τα ζώα είναι για δουλειά."
Εκείνο το μεσημέρι φόρτωσε δύο μεγάλες βαλίτσες στο ένα γαϊδουράκι και έβαλε μια τουρίστρια με λευκό καπέλο πάνω στον Μάρκο.
"Είναι πολύ", του είπα.
"Εσύ κοίτα τις κρατήσεις."
"Έχει ζέστη."
"Πέντε λεπτά δρόμος είναι."
Στα μισά της ανηφόρας, ο Μάρκος σταμάτησε.
Ο Πέτρος τράβηξε το σκοινί.
"Προχώρα."
Ο Μάρκος έκανε ένα βήμα.
Μετά άλλο ένα.
Και γονάτισε.
Οι τουρίστες σταμάτησαν να γελούν.
Η γυναίκα κατέβηκε αμέσως.
"Something is wrong", είπε.
Κάτι δεν πήγαινε καλά.
Το ήξερα πριν το πει.
Ο Πέτρος κοκκίνισε.
"Σήκω, ρε."
Τράβηξε το σκοινί και χτύπησε το πλευρό του ζώου.
Του άρπαξα το χέρι.
"Φτάνει."
"Μη με ντροπιάζεις μπροστά στους πελάτες."
Γονάτισα δίπλα στον Μάρκο και ανασήκωσα το σαμάρι.
Κάτω από αυτό υπήρχαν παλιά πανιά.
Τα τράβηξα.
Το δέρμα του ήταν ανοιχτό.
Κόκκινο.
Υγρό.
Το σαμάρι έτριβε πάνω στις ίδιες πληγές σε κάθε διαδρομή.
Η τουρίστρια έβαλε το χέρι στο στόμα.
Ο Πέτρος είπε αμέσως:
"Δεν το ήξερα."
Μόνο που στο μικρό αποθηκάκι δίπλα στο μονοπάτι βρήκαμε ένα ανοιγμένο φάρμακο για τις πληγές.
Η ημερομηνία πάνω στο κουτί ήταν πριν από δέκα μέρες.
Το ήξερε.
Απλώς έκρυβε τις πληγές κάτω από το σαμάρι.
Όπως έκρυβε τα χρήματα από τις έξτρα διαδρομές.
Όπως έκρυβε από τη θεία μου ότι τα ζώα δούλευαν διπλάσιες ώρες.
"Χωρίς αυτά δεν βγαίνει η επιχείρηση", είπε.
Κοίταξα τον Μάρκο που είχε μείνει γονατισμένος στην πέτρα.
"Η επιχείρηση ή εσύ δεν βγαίνεις χωρίς να πονάει αυτός;"
Ένας από τους τουρίστες κρατούσε ήδη το κινητό του ψηλά.
Και αυτή τη φορά η κάμερα δεν έδειχνε ένα γραφικό νησί.
Έδειχνε τι υπήρχε κάτω από το σαμάρι.
Αν ένα ζώο πρέπει να γονατίσει για να σταματήσουμε, ποιος από εμάς ήταν πραγματικά πιο πεισματάρης;
Ioanna Kakli