Σάββατο, Νοεμβρίου 21

Οι παρουσιαστές έγιναν δικαστές, οι καλεσμένοι έγιναν κατηγορούμενοι, και ο κόσμος από το σπίτι έγινε ένορκος

 

Αυτές που δείχνουν οι τηλεοράσεις δεν είναι ειδήσεις.
Είναι δηλητήριο σε δόσεις.
Κάθε μέρα, την ίδια ώρα, σου σερβίρουν φόβο, αίμα, καυγάδες και καταστροφή. Όχι για να ενημερωθείς. Για να φοβηθείς. Για να πιστέψεις πως έξω όλα είναι μαύρα, πως ο άνθρωπος δεν αξίζει τίποτα, πως δεν υπάρχει ελπίδα.
Σου ρίχνουν την ψυχολογία, σου σπάνε το ηθικό, σου κόβουν τα φτερά πριν καν σηκωθείς από τον καναπέ. Γιατί ο φοβισμένος άνθρωπος δεν σκέφτεται. Δεν αντιδρά. Δεν διεκδικεί. Απλώς υπακούει. Απλώς καταναλώνει. Απλώς σωπαίνει.
Και μετά έρχονται οι πρωινές και οι απογευματινές εκπομπές.
Αυτές που κάποτε ήταν για να γελάσεις, να μάθεις κάτι, να περάσεις όμορφα την ώρα σου.
Τώρα τι έγιναν;
Δικαστήρια.
Όλοι δικάζουν όλους.
Οι παρουσιαστές έγιναν δικαστές, οι καλεσμένοι έγιναν κατηγορούμενοι, και ο κόσμος από το σπίτι έγινε ένορκος που πετάει πέτρες μέσα από ένα πληκτρολόγιο.
Χωρίς στοιχεία. Χωρίς ντροπή. Χωρίς έλεος.
Παίρνουν μια ζωή, την ξεσκίζουν ζωντανά στον αέρα για τα νούμερα, και μετά πάνε για διαφημίσεις σαν να μην έγινε τίποτα.
Και μετά έρχονται οι διαφημίσεις.
Άλλο από εκεί.
Σαν να μην έφτανε όλο το δηλητήριο που σου έριξαν, έρχονται να σου πουλήσουν και το φάρμακο.
Σου δείχνουν μια ζωή που δεν έχεις, ένα σπίτι που δεν μπορείς να αγοράσεις, ένα αυτοκίνητο που δεν μπορείς να πληρώσεις, ρούχα, κινητά, κρέμες, δάνεια, ταξίδια. Όλα με δόσεις. Όλα με χαμόγελα. Όλα ψεύτικα.
Και ανάμεσα στις διαφημίσεις, μόνο για ακρίβεια μιλάνε.
Ακρίβεια στο σούπερ μάρκετ, ακρίβεια στο ρεύμα, ακρίβεια στο νοίκι, ακρίβεια στη βενζίνη, ακρίβεια παντού.
Σου λένε πόσο ακριβά είναι όλα, και την ίδια στιγμή σου διαφημίζουν πράγματα που δεν μπορείς να πάρεις. Σου λένε πως δεν βγαίνεις, και μετά σου λένε πάρε κι άλλο, αγόρασε κι άλλο, χρωστά κι άλλο.
Σε κάνουν να νιώθεις φτωχός, λίγος, ανεπαρκής.
Σε κάνουν να νιώθεις πως φταις εσύ που δεν τα βγάζεις πέρα, ενώ αυτοί που σου μιλάνε για την ακρίβεια παίρνουν χιλιάδες για να στη λένε.
Ξεφτίλισαν τον πόνο του άλλου για να κάνουν τηλεθέαση.
Έκαναν το δράμα του γείτονα θέαμα.
Έκαναν την ανθρώπινη δυστυχία προϊόν.
Και την ακρίβεια την έκαναν κι αυτή θέαμα. Θέμα για να γεμίζει η εκπομπή, όχι για να λυθεί ποτέ.
Πού πήγε ο σεβασμός; Πού πήγε η ανθρωπιά;
Πού πήγε εκείνη η τηλεόραση που ένωνε την οικογένεια και δεν τη χώριζε;
Σήμερα ανοίγεις την τηλεόραση και νιώθεις πιο μόνος, πιο θυμωμένος, πιο κουρασμένος από πριν. Δεν φταίς εσύ. Σε δηλητηριάζουν λίγο λίγο, κάθε μέρα.
Γι’ αυτό κλείσ’ την.
Μίλα με τον άνθρωπό σου. Πάρε τον φίλο σου τηλέφωνο. Βγες έξω, δες τον ήλιο, δες τη ζωή όπως είναι στ’ αλήθεια, όχι όπως στη δείχνουν.
Γιατί η ζωή δεν είναι δικαστήριο.
Η ζωή δεν είναι διαφήμιση.
Η ζωή δεν είναι ακρίβεια και φόβος.
Η ζωή είναι αγάπη, είναι αξιοπρέπεια, είναι άνθρωποι που ακόμα νοιάζονται.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν σκύβουν το κεφάλι, που δεν τρώνε το δηλητήριο, που δεν γίνονται θεατές στον εξευτελισμό του άλλου, υπάρχει ακόμα ελπίδα.
Μην αφήσεις καμία οθόνη να σου πει ποιος είσαι.
Μην αφήσεις κανένα κανάλι να σου ρίξει την ψυχή.
Εσύ είσαι πιο δυνατός από το πρόγραμμά τους.
Γιώργος Χελιδωνης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .